maandag 3 mei 2021

neefjes op social media

Ik logde laatst in op Instagram en zag toen dat mijn neefje Job mij volgt.
Ik blij.
En ik werd nog blijer toen hij -als enige- deze foto van deze mooie container likete, in mijn serie over afvalcontainers:


Dus ik volgde hem terug. Maar hij moet eerst toestemming geven voordat ik iets kan zien, en dat deed hij niet.
Dus daar vroeg ik naar, toen ik hem gisteren offline zag. Hij reageerde daarop met een soort schouderophalen, van ‘jammer joh’.
Maar ik snap het wel. Want zijn moeder, mijn zus, vertelde later dat ze wel nieuwsgierig is wat al haar zoontjes op social media uitspoken. Dus ik beloofde plechtig door te geven als ik iets vreemds zou zien. Maar ik zie dus niks.
Of bijna niks, want er was troost: neefje Nathan zit op TikTok en die was blij dat ik hem ging volgen. Nathan zit nog niet in de puberteit en is 11.
Hij is een echte contentcreator, dus misschien dat hij mij meer als publiek ziet.
Hij maakt Roblox video’s en die hebben allemaal rond de 200 views.
Zijn laatste video ging over dat hij op vakantie ging. Het is goed dat aan je volgers te laten weten, vertelde hij. Want hij heeft ook een voorraadje video’s die hij kan inzetten, zodat hij dagelijks kan blijven uploaden, maar hij is er niet zeker van de kwaliteit van al die video’s.
Dus dat. Ik ben trots op mezelf dat ik het allemaal nog kan bijhouden.

zaterdag 27 maart 2021

Of de buurtsuper dit keer gestemd had

Ik kom er misschien nog meer voor de gezelligheid dan voor de late night snacks (inclusief late night: net voor de avondklok)...

Ik: "Heb je nou nog gestemd?"

Buurtsuper: "Ja, op jouw partij!"

Ik, blij: "Echt!?"

Buurtsuper: "Haha, nee. Niet gestemd."

Ik: "Ahh. Maar je hebt wel mijn flyer gelezen, voor als volgende keer gaat stemmen?"

Buurtsuper, ik geloof serieus: "Ja, BIJ21 heet je partij toch?" 

zaterdag 20 maart 2021

Ik was wel aangeslagen door de behandeling van Sylvana Simons door de BBB-voorvrouw, Caroline van der Plas, bij Jinek afgelopen donderdag. Zo'n kwaadaardige onverschilligheid naar Simons als persoon en de belangrijke standpunten waarvoor ze staat. Van der Plas stelde een vraag die geen vraag was, maar een gebod: er zijn 17 miljoen Nederlanders en daarom moet jij maar een toontje lager zingen. Het maakte haar niet uit dat niemand aan tafel haar redenatie volgde. Dat nota bene Eerdmans ging uitleggen: als politieke partij vertegenwoordig je een bepaald standpunt.

Ik zou mezelf niet geschikt achten om in Simons schoenen te staan. Het lijkt me zó zwaar om rustig en helder je boodschap te blijven verkondigen, terwijl je zó vijandig wordt benaderd. Door zo'n BBB-voorvrouw dus. Maar ook door de rest van zo'n tafel bij Jinek, die geen vinger uitstak om te helpen. En dan zo'n Jinek zelf, die als gespreksleider had moeten ingrijpen, maar daar alleen een grap van maakte door te zeggen 'ik ga even koffie halen'. 

Dat alles samen is van zo'n kwaadaardigheid. En die kwaadaardigheid heeft een naam, die noemen we racisme.

En Sylvana Simons legt met zoveel gratie en geduld het racisme bloot. En daarbovenop verkondigt ze óók nog een boodschap van liefde, van kom BIJ1. Ze inspireert me niet weg te kijken van racisme en om samen op te trekken, richting een beter Nederland voor íedereen.


Lees dit inspirerende interview met Simons.

Hier een analyse van het Jinek fragment, door Emma Voerman.

Kom morgen, zondag, naar één van de 21 maart antiracisme demo's.

zondag 14 maart 2021

Antiracisme en de klimaatstrijd

Fijn om bij het klimaatalarm te zijn, pijnlijk om er degenen te zien die mij Den Haag Fossielvrij hebben uitgezet, omdat ik er antiracisme en intersectionaliteit wilde introduceren. Het zal wel getuigen van een leven van privilege, maar heb me nooit eenzamer, erger in de steek gelaten en verraden gevoeld dan hierin. Mensen waarmee ik jarenlang heb samengewerkt, die me van de één op de andere dag niet meer wilden kennen en anderen die deden of dit normaal was.

Ik ben hierbij geen slachtoffer geworden van racisme, want ik ben wit, maar wel denk ik nu beter te snappen hoe racisme groepen verdeelt en actie voor een betere wereld frustreert. Ik denk dat de klimaatbeweging de antiracismestrijd niet kan of mag negeren. Ze moet er iets mee. Samen met strijdmakker Karin wilden we bij Den Haag Fossielvrij het gesprek aangaan over hoe dan. Maar men durfde dat niet aan. Sommigen werden zelfs boos en toen was ik, samen met Karin, plots niet niet meer welkom. De brief waarin we uitlegden hoe wij dit ervaarden en waarin we opnieuw de dialoog probeerden aan te gaan, werd genegeerd. De moederorganisatie hoorde ons aan, maar deed uiteindelijk niks.

En zo blijft men ook in dit voorbeeld antiracisme en de klimaatstrijd scheiden. Bij het klimaatalarm was er wel veel aandacht voor antiracisme, maar ik geloof er niet meer zo in. Want het gaat bijna altijd over racisme bij de ander, in plaats van ook te kijken naar hoe we zelf racisme in stand kunnen houden (al dan niet onbewust of onbedoeld). Want racisme is niet alleen een individuele misdraging, maar een systeem van onrecht dat we met heel de maatschappij in stand houden en waar we met zijn allen aan moeten werken om het te stoppen, net als klimaatverandering.

maandag 8 februari 2021

Vogelnieuws uit het balkengat

Mijn ouders kijken thuis uit over de Vliet en over een stel balken dat daarin drijft: een balkengat. In het balkengat huizen vogels. Dus dat is nu mijn favoriete gespreksonderwerp, als ik op bezoek ga: hoe het met de vogels gaat. Ik heb het er misschien liever over dan over mensen en zeker liever dan over mezelf. 

In het balkengat zijn meerkoetjes: twee stelletjes die elk de helft van het gat als territorium hebben. Of: de grenzen van dat territorium worden continu betwist. Dus af en toe zie je het tot een confrontatie komen. Of tot een dreigen daartoe. Zo zagen we nu een meerkoetje met gespannen, overeind staande vleugels richting een andere drijven.

Maar tijdens dit bezoek ging het grote nieuws over de ganzen, die eigenlijk verderop op de Vliet huizen, maar dezer dagen bij het balkengat overnachten, in verband met de kou.

Deze groep ganzen is blijkbaar ruziënd uit elkaar gevallen. Het waren er acht: zes grauwe en twee witte. Twee van de grauwe zijn er nu niet meer. Ik neem aan vertrokken, want het zal ook weer niet zo dramatisch zijn als ganzenmoord. En de twee witte proberen nu tevergeefs aan te sluiten bij de overige vier. Maar ze zijn niet meer welkom.

Nu ik er over nadenk vind ik het eigenlijk niet meer zo vermakelijk meer. Maar wel verdrietig. En ook een beetje over mij gaan. 

dinsdag 28 juli 2020

geluk is als een koelkast: fijn als hij vol zit, maar té vol is ook niet goed, want dan raak je dingen erin kwijt

woensdag 1 juli 2020

Twee bijzondere ontmoetingen vandaag.

1. Free West Papua Campaign (Nederland) stond vandaag voor het Vredespaleis, omdat 1 juli 1971 de onafhankelijke Republiek van West-Papoea werd uitgeroepen. Ik liep in mijn middagpauze langs ze en ging gedag zeggen en toen werd ik herkend, omdat ik bij hun demonstratie bij de Amerikaanse ambassade, vorige week, had gesproken. Deze ontmoeting stemde mij deemoedig: het was zo'n kleine moeite voor me, vergeleken de dappere strijd die de Papoea's leveren!

2. Sinds deze week doe ik een mondkapje op in de supermarkt. Ik doe dat onder andere omdat ik vind dat eigenlijk iedereen dat zou moeten doen. Ik stond bij de groenten en toen zwaaide een klein meisje naar me, een beetje om de hoek en een paar schrappen verder. Ik zwaaide vrolijk terug. Deze ontmoeting stemde me nieuwsgierig. Het meisje keek zelf niet nieuwsgierig, maar gewoon vrolijk, maar ik vroeg me toch af of ze zwaaide om vast te stellen of mensen met mondkapje weten wat dat is: zwaaien 😄