zaterdag 27 maart 2021

Of de buurtsuper dit keer gestemd had

Ik kom er misschien nog meer voor de gezelligheid dan voor de late night snacks (inclusief late night: net voor de avondklok)...

Ik: "Heb je nou nog gestemd?"

Buurtsuper: "Ja, op jouw partij!"

Ik, blij: "Echt!?"

Buurtsuper: "Haha, nee. Niet gestemd."

Ik: "Ahh. Maar je hebt wel mijn flyer gelezen, voor als volgende keer gaat stemmen?"

Buurtsuper, ik geloof serieus: "Ja, BIJ21 heet je partij toch?" 

zaterdag 20 maart 2021

Ik was wel aangeslagen door de behandeling van Sylvana Simons door de BBB-voorvrouw, Caroline van der Plas, bij Jinek afgelopen donderdag. Zo'n kwaadaardige onverschilligheid naar Simons als persoon en de belangrijke standpunten waarvoor ze staat. Van der Plas stelde een vraag die geen vraag was, maar een gebod: er zijn 17 miljoen Nederlanders en daarom moet jij maar een toontje lager zingen. Het maakte haar niet uit dat niemand aan tafel haar redenatie volgde. Dat nota bene Eerdmans ging uitleggen: als politieke partij vertegenwoordig je een bepaald standpunt.

Ik zou mezelf niet geschikt achten om in Simons schoenen te staan. Het lijkt me zó zwaar om rustig en helder je boodschap te blijven verkondigen, terwijl je zó vijandig wordt benaderd. Door zo'n BBB-voorvrouw dus. Maar ook door de rest van zo'n tafel bij Jinek, die geen vinger uitstak om te helpen. En dan zo'n Jinek zelf, die als gespreksleider had moeten ingrijpen, maar daar alleen een grap van maakte door te zeggen 'ik ga even koffie halen'. 

Dat alles samen is van zo'n kwaadaardigheid. En die kwaadaardigheid heeft een naam, die noemen we racisme.

En Sylvana Simons legt met zoveel gratie en geduld het racisme bloot. En daarbovenop verkondigt ze óók nog een boodschap van liefde, van kom BIJ1. Ze inspireert me niet weg te kijken van racisme en om samen op te trekken, richting een beter Nederland voor íedereen.


Lees dit inspirerende interview met Simons.

Hier een analyse van het Jinek fragment, door Emma Voerman.

Kom morgen, zondag, naar één van de 21 maart antiracisme demo's.

zondag 14 maart 2021

Antiracisme en de klimaatstrijd

Fijn om bij het klimaatalarm te zijn, pijnlijk om er degenen te zien die mij Den Haag Fossielvrij hebben uitgezet, omdat ik er antiracisme en intersectionaliteit wilde introduceren. Het zal wel getuigen van een leven van privilege, maar heb me nooit eenzamer, erger in de steek gelaten en verraden gevoeld dan hierin. Mensen waarmee ik jarenlang heb samengewerkt, die me van de één op de andere dag niet meer wilden kennen en anderen die deden of dit normaal was.

Ik ben hierbij geen slachtoffer geworden van racisme, want ik ben wit, maar wel denk ik nu beter te snappen hoe racisme groepen verdeelt en actie voor een betere wereld frustreert. Ik denk dat de klimaatbeweging de antiracismestrijd niet kan of mag negeren. Ze moet er iets mee. Samen met strijdmakker Karin wilden we bij Den Haag Fossielvrij het gesprek aangaan over hoe dan. Maar men durfde dat niet aan. Sommigen werden zelfs boos en toen was ik, samen met Karin, plots niet niet meer welkom. De brief waarin we uitlegden hoe wij dit ervaarden en waarin we opnieuw de dialoog probeerden aan te gaan, werd genegeerd. De moederorganisatie hoorde ons aan, maar deed uiteindelijk niks.

En zo blijft men ook in dit voorbeeld antiracisme en de klimaatstrijd scheiden. Bij het klimaatalarm was er wel veel aandacht voor antiracisme, maar ik geloof er niet meer zo in. Want het gaat bijna altijd over racisme bij de ander, in plaats van ook te kijken naar hoe we zelf racisme in stand kunnen houden (al dan niet onbewust of onbedoeld). Want racisme is niet alleen een individuele misdraging, maar een systeem van onrecht dat we met heel de maatschappij in stand houden en waar we met zijn allen aan moeten werken om het te stoppen, net als klimaatverandering.

maandag 8 februari 2021

Vogelnieuws uit het balkengat

Mijn ouders kijken thuis uit over de Vliet en over een stel balken dat daarin drijft: een balkengat. In het balkengat huizen vogels. Dus dat is nu mijn favoriete gespreksonderwerp, als ik op bezoek ga: hoe het met de vogels gaat. Ik heb het er misschien liever over dan over mensen en zeker liever dan over mezelf. 

In het balkengat zijn meerkoetjes: twee stelletjes die elk de helft van het gat als territorium hebben. Of: de grenzen van dat territorium worden continu betwist. Dus af en toe zie je het tot een confrontatie komen. Of tot een dreigen daartoe. Zo zagen we nu een meerkoetje met gespannen, overeind staande vleugels richting een andere drijven.

Maar tijdens dit bezoek ging het grote nieuws over de ganzen, die eigenlijk verderop op de Vliet huizen, maar dezer dagen bij het balkengat overnachten, in verband met de kou.

Deze groep ganzen is blijkbaar ruziënd uit elkaar gevallen. Het waren er acht: zes grauwe en twee witte. Twee van de grauwe zijn er nu niet meer. Ik neem aan vertrokken, want het zal ook weer niet zo dramatisch zijn als ganzenmoord. En de twee witte proberen nu tevergeefs aan te sluiten bij de overige vier. Maar ze zijn niet meer welkom.

Nu ik er over nadenk vind ik het eigenlijk niet meer zo vermakelijk meer. Maar wel verdrietig. En ook een beetje over mij gaan. 

dinsdag 28 juli 2020

geluk is als een koelkast: fijn als hij vol zit, maar té vol is ook niet goed, want dan raak je dingen erin kwijt

woensdag 1 juli 2020

Twee bijzondere ontmoetingen vandaag.

1. Free West Papua Campaign (Nederland) stond vandaag voor het Vredespaleis, omdat 1 juli 1971 de onafhankelijke Republiek van West-Papoea werd uitgeroepen. Ik liep in mijn middagpauze langs ze en ging gedag zeggen en toen werd ik herkend, omdat ik bij hun demonstratie bij de Amerikaanse ambassade, vorige week, had gesproken. Deze ontmoeting stemde mij deemoedig: het was zo'n kleine moeite voor me, vergeleken de dappere strijd die de Papoea's leveren!

2. Sinds deze week doe ik een mondkapje op in de supermarkt. Ik doe dat onder andere omdat ik vind dat eigenlijk iedereen dat zou moeten doen. Ik stond bij de groenten en toen zwaaide een klein meisje naar me, een beetje om de hoek en een paar schrappen verder. Ik zwaaide vrolijk terug. Deze ontmoeting stemde me nieuwsgierig. Het meisje keek zelf niet nieuwsgierig, maar gewoon vrolijk, maar ik vroeg me toch af of ze zwaaide om vast te stellen of mensen met mondkapje weten wat dat is: zwaaien 😄

dinsdag 30 juni 2020

Ik postte in de Haagse Klimaatbeweging, op Facebook:
“De vraag moet niet zijn of intersectionaliteit bij de klimaatbeweging hoort, maar op welke manier het erbij hoort. Hoe geef je daar als beweging invulling aan.”
Gisteravond hadden we een geslaagde bijeenkomst in Grand Café Utopie over het thema intersectionaliteit en de Haagse klimaatbeweging. De quote hierboven was van één van de deelnemers.
Lees in dit artikel waarom je bewust zijn van intersectionaliteit belangrijk is: https://www.groene.nl/artikel/je-moet-de-onderdrukking-blootleggen
En lees in dit artikel over intersectionele klimaatpolitiek: https://joop.bnnvara.nl/opinies/klimaatracisme-vraagt-om-een-intersectionele-klimaatpolitiek
👉 Om de frontlinies tegen de fossiele macht overal ter wereld te ondersteunen, is ook in Den Haag een sterke, brede en intersectionele beweging nodig.
Mijn verhaal erbij:
Ik vond deze avond over intersectionaliteit en de klimaatbeweging goed, maar ook heftig.
Ik vond het erg helend om te horen hoe dit onderwerp bij anderen leeft. We hebben het er namelijk eigenlijk nooit écht over. Het blijft vaak abstract.
De twee artikelen die ik bij de foto deel kunnen dit een beetje illustreren. Het verhaal over intersectionele klimaatpolitiek ken ik inmiddels erg goed. Maar misschien té goed. Want het is best abstract voor me geworden. Ik kan er me eigenlijk geen individuele mensen meer bij voorstellen.
Vind ik niet fijn om te zeggen.
De persoonlijke benadering in het artikel in de Groene, verbindt intersectionaliteit dan weer aan mensen. En zo ook aan mijn gevoel.
Hoe die twee te combineren? Ik ben er van overtuigd dat het niks wordt met ongelijkheid bestrijden als we het niet op systeemniveau aanpakken, bijvoorbeeld politiek, maar ook door afspraken met elkaar te maken in groepen. Maar je mag niet uit het oog verliezen dat het uiteindelijk draait om *mensen*.