blog

I saw the Chiikawa movie. I give it a 8/10: the transition to long format is not done perfectly, but good enough. Of course it has some epic and cute moments. I watched a cam recording with English subtitles. Which isn't my prefered way, but I see no plans to do an official English release.  Reviewers and viewers are noticing the movie is super dark at times (not the lightning, but the subject matter). I'm swaying back and forth a bit whether Chiikawa is for kids or not. I read a comment relaying creator Nagano who said she liked these dark things as a kid and she liked just getting that vibe, while not completely understanding what was going on. Here I have to think about Chiikawa and Hachiware in the manga, reading scary stories on the internet: scared, Chiikawa crying, but reading 'just one more story'. I saw a review from a general audience member on Reddit. They told that their littlest cousin, 5 years old, or something, just enjoyed the movie. While their 13 year ...

Mijn collega vroeg waarom ik zat te draaien op mijn stoel. Ik antwoordde: omdat ik aan het nadenken ben.  Om aan te vullen, toen hij daarop doorvroeg: zodat ik niet vast kom te zitten in bepaalde gedachten. Zodat die als het ware verdwijnen in een draaikolkje, het afvoerputje in. 

De NOS kop klopt niet, want de herdenking werd niet onderbroken door het stille protest, maar de politie en de Zionistische burgers (impromptu knokploeg) die tegen dat protest optraden. Het is een schande dat een vertegenwoordiger van een regime dat genocide pleegt, bij een herdenking van een andere genocide -de holocaust- mocht spreken. De schuld hiervoor leg ik het bij de gevestigde politiek én de gemiddelde Nederlander. Sóms wordt er schande gesproken, als er net iets teveel kinderen tegelijkertijd worden vermoord door 'Israel', maar het Zionisme wordt niet écht een strobreed in de weg gelegd. Nederland blijft financiering en bewapening van 'Israel' faciliteren. Nederland blijft propaganderen dat 'Israel' nog steeds deels slachtoffer is, terwijl we járen, nee: decennia, in de genocide zitten.  Een genocide komt van één kant en wordt niet veroorzaakt door het verzet daartegen.  Hier was het CU-burgemeester Carola Schouten die haar handen in onschuld wast. Ik g...

Ik kon niet slapen dus ging veel te vroeg naar mijn werk. En zo zag ik, toen ik op mijn fiets stapte, om 7.30 uur een man rennen achter zo'n hardloopkinderwagen. In het donker. Door de vrieskou. Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd: Ik vond het schattig, maar bedacht me toen dat ik hardlopers met honden schattig vind. Ik ben nog steeds onbepaald of ik hardlopen met zo'n kinderwagen niet een beetje aanstellerig vind. Ik maakte me licht zorgen over de baby. Ik weet overigens niet 100% zeker dat er een baby in de wagen zat. Maar heb ook weinig reden daaraan te twijfelen. Maar de baby was vast heel goed ingepakt, stelde ik me voor. De man had een korte broek aan en een warm truitje: precies wat ik ook aan zou willen hebben. Maar hoe kun je goed bepalen hoeveel laagjes kleding een stil liggende baby nodig heeft? Ik vroeg me af of de man misschien naar een kinderopvang rende. Ik spotte hem weer een klein stukje verderop, wachtend bij het stoplicht. Ik kon wéér niet zien of ...

 Ik zie dat mijn bank gestofzuifd moet worden. Ik haal mijn stofzuiger tevoorschijn, stofzuig heel het huis en berg mijn stofzuiger op. Ik wil voldaan op de bank gaan liggen en zie dat mijn bank gestofzuigd moet worden.

Een moment tijdens de Antwerpen Marathon, die ik gisteren liep: Na een brug onderdoorgang, was er een bocht naar links. Ik sneed hier -al rennend- een beetje af, door van de weg, op de stoep te gaan. Hierdoor zag de politieagent die het verkeer stond te regelen me niet aankomen. Hij dacht dat er een onderbreking was in de stroom van lopers. Dat moment gebruikte hij om een groep wachtende kinderen over te laten steken. Ik geloof dat het orthodox-Joodse kinderen waren. We liepen namelijk door Joodse buurten. De kinderen hadden nette, zwarte kleding aan. In mijn beleving. Wat het moment zo mooi maakte: De kinderen renden naar de overkant. Ik ging de bocht om. Een kort ogenblik renden we zo dezelfde kant op. De kinderen stóven voor mij weg. Lachend, vrolijk, speels. Maar dat leken ze heel gecoördineerd te doen. Ik ervaarde een associatie van dat we een vlucht vogels waren in een omgekeerde, uitwaaierende v-formatie, met mij als punt van oorsprong. (Haven Antwerpen, foto door medeloper Alfr...