maandag 13 september 2021

Klimaatactie en persoonlijke verantwoordelijkheid

 

Ik had deze meme, van de Facebookpagina Veganarchist Memes: Breaking Leftist Speciesism,  geplaatst in de Facebookgroep van de Nederlandse Klimaatbeweging, met als begeleidende tekst ‘voel me persoonlijk aangevallen’:

Niet iedereen vond de meme leuk. Men las hem als terugbrengen van klimaatactie tot persoonlijke verantwoordelijkheid. Net zoals bedrijven dat kunnen doen, of neoliberale politici. Het bezwaar tegen zulk zogenaamd consumentenactivisme, is dat het niet zorgt voor de systeemverandering die nodig is.

Maar zo las ik de meme niet.

Mijn begeleidende tekst was ‘voel me persoonlijk aangevallen’, omdat mijn klimaatactie zich inderdaad erg richt op bedrijven, zoals Shell. Maar ik denk dat we die bedrijven niet alleen moeten aanvallen, maar dat we er óók iets tegenover moeten stellen.

Natuurlijk uit Vegananarchist Memes zich confronterend. Dat vind ik de toegevoegde waarde van de pagina. Zo kan ik het waarderen als ze het hypocriet noemen dat linkse mensen tegen onderdrukking en exploitatie zijn, behalve als het om dieren gaat. Of als ze erop hameren dat veganisme geen dieet is.

Door de meme te zien als neoliberaal persoonlijke schuld aanpraten, ga je echter mee in dat frame en geef je macht uit handen. Bij het anarchistische van ‘Vegananarchist memes’, stel ik me kleine, zelforganiserende gemeenschappen voor, waarin geleefd kan worden met respect voor mens en natuur. In zo’n gemeenschap kan de persoonlijke keuze, zoals om veganist te zijn, wél bijdragen aan het grotere geheel. Dát is hoe ik de meme wil lezen.

vrijdag 6 augustus 2021

Ik had een vriend die de meeste van zijn collega's, nogal misantroop, toedichtte dat ze in hun tijd op aarde niet veel meer doen dan 'brood in stront omzetten'.

Nu ik het uitpakken van mijn verhuisdozen heb hervat (nog netjes binnen vijf jaar!), denk ik dat we allemaal vooral veel huisstof veroorzaken.

dinsdag 3 augustus 2021

Ik werd op straat aangesproken door een mevrouw: "Misschien een gekke vraag, maar ik moet bij de tandarts zijn en ik weet niet op welke bel ik moet drukken. Ik ben een tijdje weg geweest."
Ik antwoordde: "Hoe moet ik het dan weten?"
Zij antwoordde: "Nou, u bent van deze tijd."

Het was inderdaad een beetje een vreemde bel. Hij zag er meer uit als een naamplaatje, maar zat een labeltje op 'bel'. Na wat drukken lukte het me te bellen. En na nog een keer bellen wist ik de deur op tijd voor haar open te duwen. 

vrijdag 9 juli 2021

Bij mijn werk hebben we een parkeerplaats kat: vanaf mijn werkplek kijken we uit op een (nu grotendeels lege) parkeerplaats en daar is regelmatig een kat. Hij is wit met wat bonte vlekken.

Vandaag praatte ik met mijn collega, terwijl ik achter hem, door het raam, de kat aan het jagen zag. Ik dacht dat hij op niks joeg, bijvoorbeeld op de schaduw die de zon op de parkeerplaats laat vallen, maar mijn collega zei, nadat ik hem erop attent had gemaakt: 'Nee, hij heeft een muis'.

Ik geloof dat ik dat soort gejaag nog nooit heb gezien. Dus ik vond het wel beetje zielig voor de muis: heel vaak, minstens tien keer, dat de kat op hem sprong, beet en door elkaar schudde, ermee rondliep in zijn bek en dan voor dood achterliet. Waarna hij op een afstandje op de loer ging liggen, de muis zijn kans schoon zag en wegsprintte, de kat weer op hem sprong enzovoorts. 

Een indrukwekkende ontsnappingsmanoeuvre van de muis was heel hoog springen.

Ik bedenk me nu dat zo'n lege, uitgestrekte parkeerplaats een nogal oneerlijk terrein is voor zo'n muis. Ik zei tegen mijn collega dat ik overwoog naar buiten te gaan om de muis dood te slaan om hem uit zijn lijden te verlossen.

Ik was voor de muis, mijn collega voor de kat. Ik zei: 'Je bent trots op hem.' Hij antwoordde: 'Natuurlijk, die van mij doet dat niet!' 

Ik vond het wel óók schattig om de kat achter zo'n parkeerplaats bumper te zien spieden op de muis, die zich doodhield tot hij het weer op een sprintje zette. Maar daar zou ik vanuit het perspectief van de muis ongetwijfeld anders over hebben gedacht.

Ik zei: 'Nu vind ik katten even niet meer leuk.' En: 'Duizenden jaren hebben ze die beesten gefokt om zo schattig mogelijk te zijn. Waarom hebben ze er niet óók empathie voor kleine beestjes ingefokt?'

De muis raakte steeds uitgeputter en wij verveeld dus we gingen weer aan ons werk. Na vijf minuten zagen we de kat noch de muis meer.

maandag 3 mei 2021

neefjes op social media

Ik logde laatst in op Instagram en zag toen dat mijn neefje Job mij volgt.
Ik blij.
En ik werd nog blijer toen hij -als enige- deze foto van deze mooie container likete, in mijn serie over afvalcontainers:


Dus ik volgde hem terug. Maar hij moet eerst toestemming geven voordat ik iets kan zien, en dat deed hij niet.
Dus daar vroeg ik naar, toen ik hem gisteren offline zag. Hij reageerde daarop met een soort schouderophalen, van ‘jammer joh’.
Maar ik snap het wel. Want zijn moeder, mijn zus, vertelde later dat ze wel nieuwsgierig is wat al haar zoontjes op social media uitspoken. Dus ik beloofde plechtig door te geven als ik iets vreemds zou zien. Maar ik zie dus niks.
Of bijna niks, want er was troost: neefje Nathan zit op TikTok en die was blij dat ik hem ging volgen. Nathan zit nog niet in de puberteit en is 11.
Hij is een echte contentcreator, dus misschien dat hij mij meer als publiek ziet.
Hij maakt Roblox video’s en die hebben allemaal rond de 200 views.
Zijn laatste video ging over dat hij op vakantie ging. Het is goed dat aan je volgers te laten weten, vertelde hij. Want hij heeft ook een voorraadje video’s die hij kan inzetten, zodat hij dagelijks kan blijven uploaden, maar hij is er niet zeker van de kwaliteit van al die video’s.
Dus dat. Ik ben trots op mezelf dat ik het allemaal nog kan bijhouden.

zaterdag 27 maart 2021

Of de buurtsuper dit keer gestemd had

Ik kom er misschien nog meer voor de gezelligheid dan voor de late night snacks (inclusief late night: net voor de avondklok)...

Ik: "Heb je nou nog gestemd?"

Buurtsuper: "Ja, op jouw partij!"

Ik, blij: "Echt!?"

Buurtsuper: "Haha, nee. Niet gestemd."

Ik: "Ahh. Maar je hebt wel mijn flyer gelezen, voor als volgende keer gaat stemmen?"

Buurtsuper, ik geloof serieus: "Ja, BIJ21 heet je partij toch?" 

zaterdag 20 maart 2021

Ik was wel aangeslagen door de behandeling van Sylvana Simons door de BBB-voorvrouw, Caroline van der Plas, bij Jinek afgelopen donderdag. Zo'n kwaadaardige onverschilligheid naar Simons als persoon en de belangrijke standpunten waarvoor ze staat. Van der Plas stelde een vraag die geen vraag was, maar een gebod: er zijn 17 miljoen Nederlanders en daarom moet jij maar een toontje lager zingen. Het maakte haar niet uit dat niemand aan tafel haar redenatie volgde. Dat nota bene Eerdmans ging uitleggen: als politieke partij vertegenwoordig je een bepaald standpunt.

Ik zou mezelf niet geschikt achten om in Simons schoenen te staan. Het lijkt me zó zwaar om rustig en helder je boodschap te blijven verkondigen, terwijl je zó vijandig wordt benaderd. Door zo'n BBB-voorvrouw dus. Maar ook door de rest van zo'n tafel bij Jinek, die geen vinger uitstak om te helpen. En dan zo'n Jinek zelf, die als gespreksleider had moeten ingrijpen, maar daar alleen een grap van maakte door te zeggen 'ik ga even koffie halen'. 

Dat alles samen is van zo'n kwaadaardigheid. En die kwaadaardigheid heeft een naam, die noemen we racisme.

En Sylvana Simons legt met zoveel gratie en geduld het racisme bloot. En daarbovenop verkondigt ze óók nog een boodschap van liefde, van kom BIJ1. Ze inspireert me niet weg te kijken van racisme en om samen op te trekken, richting een beter Nederland voor íedereen.


Lees dit inspirerende interview met Simons.

Hier een analyse van het Jinek fragment, door Emma Voerman.

Kom morgen, zondag, naar één van de 21 maart antiracisme demo's.