blog

Ik kon niet slapen dus ging veel te vroeg naar mijn werk. En zo zag ik, toen ik op mijn fiets stapte, om 7.30 uur een man rennen achter zo'n hardloopkinderwagen. In het donker. Door de vrieskou. Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd: Ik vond het schattig, maar bedacht me toen dat ik hardlopers met honden schattig vind. Ik ben nog steeds onbepaald of ik hardlopen met zo'n kinderwagen niet een beetje aanstellerig vind. Ik maakte me licht zorgen over de baby. Ik weet overigens niet 100% zeker dat er een baby in de wagen zat. Maar heb ook weinig reden daaraan te twijfelen. Maar de baby was vast heel goed ingepakt, stelde ik me voor. De man had een korte broek aan en een warm truitje: precies wat ik ook aan zou willen hebben. Maar hoe kun je goed bepalen hoeveel laagjes kleding een stil liggende baby nodig heeft? Ik vroeg me af of de man misschien naar een kinderopvang rende. Ik spotte hem weer een klein stukje verderop, wachtend bij het stoplicht. Ik kon wéér niet zien of ...

 Ik zie dat mijn bank gestofzuifd moet worden. Ik haal mijn stofzuiger tevoorschijn, stofzuig heel het huis en berg mijn stofzuiger op. Ik wil voldaan op de bank gaan liggen en zie dat mijn bank gestofzuigd moet worden.

Een moment tijdens de Antwerpen Marathon, die ik gisteren liep: Na een brug onderdoorgang, was er een bocht naar links. Ik sneed hier -al rennend- een beetje af, door van de weg, op de stoep te gaan. Hierdoor zag de politieagent die het verkeer stond te regelen me niet aankomen. Hij dacht dat er een onderbreking was in de stroom van lopers. Dat moment gebruikte hij om een groep wachtende kinderen over te laten steken. Ik geloof dat het orthodox-Joodse kinderen waren. We liepen namelijk door Joodse buurten. De kinderen hadden nette, zwarte kleding aan. In mijn beleving. Wat het moment zo mooi maakte: De kinderen renden naar de overkant. Ik ging de bocht om. Een kort ogenblik renden we zo dezelfde kant op. De kinderen stóven voor mij weg. Lachend, vrolijk, speels. Maar dat leken ze heel gecoördineerd te doen. Ik ervaarde een associatie van dat we een vlucht vogels waren in een omgekeerde, uitwaaierende v-formatie, met mij als punt van oorsprong. (Haven Antwerpen, foto door medeloper Alfr...

Mijn veganisme is verbonden aan het idee van zo min mogelijk leed veroorzaken. Ik denk vaak aan het geleefde principe van de boeddhistische sekte, die op hun tenen lopen om zo min mogelijk insecten dood te maken. Ik was laatst naar theaterfestival Oerol, op Terschelling, en had een nieuwe kamergenoot mee: Sander. We hadden het over ons anti-muggenspul. Sander zei: "Ik heb er één met Deet die de muggen afschrikt maar niet doodmaakt. Want in Nederland is dat niet nodig, want er is geen malaria." Later vertelde internet me ook nog dat dat doodgaan aan Deet een lijdensweg is voor de mug. Sindsdien heb ik -weer thuis- één mug gevangen en buitengezet. Maar inmiddels sla ik ze weer gewoon dood.

Eindelijk: vegan beef jerky; voor wie het niet kan missen en daarom nog niet vegan is geworden 😃  Hij is ook lekker (mag ook wel, voor vijf euro; bij de Veganistische supermarkt in de Weimarstraat.) -Toelichting- Deze post gaat over de volgende dynamiek: Sommige mensen zeggen: "Ik kan XXX écht niet missen." Waarbij XXX een product op niet-plantaardige basis is. Vervolgens maken bedrijven dit product op plantaardige basis. Het product wordt vervolgens wel verkocht, maar er wordt tegelijkertijd niet minder verkocht van het dierlijke product dat vervangen wordt. Of vaker wordt het product helemaal te weinig verkocht. Want: mensen willen niet echt overstappen. De vraag om de vervanger is alleen een smoes om dat niet te doen. Enerzijds is dat dan maar zo: je moet alleen overstappen als je dat wilt. Maar ik vind deze dynamiek nogal onproductief. (En verder mag plantaardig van mij worden afgedwongen zoals roken bijvoorbeeld wordt ontmoedigd, maar dat min of meer terzijde.) 

Vandaag liep ik de Royal Ten, " het gezelligste hardloopevenement van Den Haag, ieder jaar georganiseerd door The Hague Road Runners ". Dat is tien kilometer vanaf het ROC Mondriaan aan de Mariannelaan, over de Bezuidenhoutseweg, naar Marlot en dan terug via het Haagse Bos en de daar woonachtige Koning (ik zag overigens zijne majesteit noch zijn huis).  Ik haalde mijn streeftijd van onder de 50 minuten! 49 minuten en 1 seconde. :Trots: Maar ik was dus relatief vroeg binnen. Het leek me vervolgens leuk de overige lopers aan te moedigen en toe te juichen, aan de laatste meters voor de finish. Andere gefinishte lopers deden dat ook, maar vooral zag ik familieleden en vrienden staan juichen (die herkende ik aan de niet-sportkleding). Ik stond naast een moeder. Die legde me uit dat dit de eerste keer was dat haar dochter tien kilometer liep.  Toen er iemand voorbij kwam strompelen richting de finish zei ze: "Oh, ik hoop toch niet dat mijn dochter er straks zo bijloopt." ...