De hardloopkinderwagen

Ik kon niet slapen dus ging veel te vroeg naar mijn werk.

En zo zag ik, toen ik op mijn fiets stapte, om 7.30 uur een man rennen achter zo'n hardloopkinderwagen. In het donker. Door de vrieskou.

Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd:

Ik vond het schattig, maar bedacht me toen dat ik hardlopers met honden schattig vind. Ik ben nog steeds onbepaald of ik hardlopen met zo'n kinderwagen niet een beetje aanstellerig vind.

Ik maakte me licht zorgen over de baby. Ik weet overigens niet 100% zeker dat er een baby in de wagen zat. Maar heb ook weinig reden daaraan te twijfelen. Maar de baby was vast heel goed ingepakt, stelde ik me voor. De man had een korte broek aan en een warm truitje: precies wat ik ook aan zou willen hebben. Maar hoe kun je goed bepalen hoeveel laagjes kleding een stil liggende baby nodig heeft?

Ik vroeg me af of de man misschien naar een kinderopvang rende. Ik spotte hem weer een klein stukje verderop, wachtend bij het stoplicht. Ik kon wéér niet zien of er een baby in de wagen zat, omdat hij ging oversteken en ik afsloeg: de kinderwagen was van mij af gericht. Mijn laatste gedachte, toen ik verder fietste, was dat ik het wel een typisch mannending vond. Ik stelde me zijn gedachtegang voor, een kwartier eerder: "Ik kan niet slapen. Ik moet echt hardlopen want ben gisteren ook al niet geweest. Én ik zit met deze huilende baby... Oh, wacht..."