dinsdag 14 mei 2019

Some thoughts on Game of Thrones, season 8, episode 5



Without a doubt the best episode of the season.
It was a good twist.
The set-up, Dany going mad, was a bit weak, but whatever.
We got Clegane Bowl, and it looked marvelous.
It was a good fight. The Jamie - Euron fight not so much.
There were other great scenes, which utilized the characters built well.
It mainly was a good episode because the best thing of the books is the third book, A Storm of Swords, because it shows well this quote from the first book, where Lord Varys asks: “Tell me, Lord Eddard ... why is it always the innocents who suffer most, when you high lords play your game of thrones?”
It shows this through the eyes of Brienne, travelling with Podrick and Arya, travelling with The Hound, through Westeros, which is utterly torn by the wars. I feel George R.R. Martin really writes Literature here. The Battle of Blackwater, in the first book and these scenes A Storm of Swords really made me think of Tolstoy’s War and Peace.
But this huge dread was pretty absent from the show, up till now.

maandag 15 april 2019

Een persoonlijk relaas dat bij het lezen van de start van de Shell Papers, van Follow The Money en Platform Authentieke Journalistiek. Bij deze alinea:
"Maar het bleef niet bij schandalen over gaswinning en dividendbelasting. Shell is de afgelopen tijd herhaaldelijk voor de rechter gesleept. Zo werd het bedrijf in juni 2017 aangeklaagd door vier Nigeriaanse weduwen. Shell zou medeplichtig zijn geweest aan mensenrechtenschendingen in de Nigerdelta in de jaren ‘90. Volgens Amnesty International speelde de top van Shell een actieve rol bij het neerslaan van lokale protesten tegen olievervuiling. In maart dit jaar liet het Nederlandse Openbaar Ministerie weten Shell te gaan vervolgen wegens omkoping in Nigeria."
Ik heb Shell medewerkers in mijn kennissen- en vriendenkring. Die zeggen zeggen best vaak: "Ik vind dat jullie met Den Haag Fossielvrij heel goed bezig zijn!"
Ik ben begonnen met ze te verbieden dat te zeggen.
Bij mezelf probeer ik dan na te gaan welk sentiment daar voor me achter zit. Ik kom dan eerst op boosheid over schijnheiligheid, want volgens mij denken ze: milieuactivisten als Martijn zijn goed bezig, maar dat is niet zo'n probleem voor Shell, want het eindresultaat zal slechts zijn dat we er een paar jaar langer over doet om alle olie en gas op te pompen.
Maar er is meer. Uit de bovenstaande alinea komt het gevoel bij me op dat Shell medewerkers zich een soort elite wanen (en dat denk ik door meer, bijvoorbeeld door dit landgoed dat Shell heeft in Rijswijk, de plaats waar ik opgroeide): Shell pompt zich rijk, anderen hebben te lijden, zoals Nigerianen en Groningers.
Maar, Shell medewerkers, lees de tekenen aan de wand: jullie periode van onschendbare verhevenheid is afgelopen.

zaterdag 6 april 2019

Waarom ik me de antiracismestrijd was gaan aantrekken, vroeg iemand me. Ik antwoordde dat mijn hoofd even teveel overliep voor die vraag.
Maar dat was het niet echt.
Want ik had het antwoord klaar dat ik vaak heb gegeven: ik zag een filmpje van hoe Kick Out Zwarte Piet niet zonder geweld werd ingerekend in Schiedam. Ik zag hoe dat niet klopte en een paar jaar later besloot mee te doen met een Kick Out Zwarte Piet protest. En toen ben ik me ook meer gaan verdiepen.
Maar dat is niet heel het antwoord.
Ik heb al veel langer, de helft van mijn leven, misschien heel mijn leven vagelijk racisme waargenomen.
Tot vlak voordat ik dit schrijf vond ik het best goed van mezelf, dat ik een beetje door wit privilege kon heenkijken, alsof ik een soort super power had.
Maar het is geen super power: ik schaam me nu eigenlijk dat ik me niet eerder heb uitgesproken.

zaterdag 23 maart 2019

Privilege kan alleen bestreden worden door het te benoemen

Tegen degenen die zeggen dat een felle linkse toon mensen naar Forum voor Democratie heeft gejaagd.

Kap met tone policing.

Laat eenieder zijn strijd voeren op de manier die hij goed acht.

De toon die iemand kiest staat niet los van de inhoud.

We leven in een wit suprematistisch patriarchaat. Dat betekent dat witte mannen privilege bezitten omdat ze wit zijn en man. En ook met andere gesteldheden komt privilege, zoals able bodied, cis en hetero.

Privilege is per definitie onrechtvaardig.

Mensen horen dit in eerste instantie liever niet. Je bent blind voor het systeem waarin je heel je leven hebt gezeten. Je hebt zelf niet gekozen voor dit systeem.

Stemmers op Forum voor Democratie willen de bestaande privileges niet bestrijden. Ze willen dat om meer onbewuste redenen niet, bijvoorbeeld omdat ze menen dat racisme niet bestaat. Ze zeggen dan dingen als 'ik zie geen kleur' en geloven dat racisme verdwijnt als we maar aardig tegen elkaar doen, zoiets. Of ze willen het bewust niet: ze weten dat er oneerlijke verdeling is, langs ras, sekse en meer, maar ze willen dit onrecht in stand houden. In deze laatste categorie plaats ik Baudet zelf.

Het is natuurlijk een schaal: van onbewust tot bewust.

Stemmers op Forum voor Democratie denken misschien dat ze zich tegen een toon verzetten, of jij denkt misschien dat ze dat doen, maar die toon is niet los te zien van de inhoud.

donderdag 7 februari 2019

Geschiedenisdocenten en ik, samen voor West-Papoea

Raki Ap credit mij voor dat ik hem de klimaatbeweging heb binnengehaald, en hem zo een groter podium heb gegeven voor zijn strijd voor Free West Papua Campaign (Nederland). Als hij dat doet, dan geef ik terug: “Maar jíj hebt de klimaatbeweging veel gebracht. Het verhaal van West-Papoea hóórt bij de klimaatbeweging: de grote schade die BP in West-Papoea aanricht, de kleine island-states in de Pacific die door zeespiegelstijging onder water verdwijnen.”

Zoals Raki de klimaatbeweging verrijkt, heb ik besloten bij te dragen aan de strijd voor een vrij West-Papoea. Ik heb gezegd tegen Raki: “Maak gebruik van mijn expertise voor jullie campagne. Ik kan bijvoorbeeld video-interviewtjes doen of ik kan mensen van jullie campagne begeleiden in dit te gaan doen.”

Raki blij en vrijwel gelijk met een verzoek: of ik interviewtjes kon doen op een avond met thema ‘verzwegen geschiedenis’, van de commissie wereldgeschiedenis van de Vereniging voor Geschiedenisdocenten Nederland (VGN). Deze avond zou superbelangrijk zijn voor Raki en West-Papoea, omdat het een stap is richting hun verhaal eindelijk écht opgenomen te krijgen in het Nederlands geschiedenisonderwijs (momenteel bestaat die officieel nog maar uit één regel).

Ik heb Raki inmiddels best vaak zien spreken. Hij verveelt nooit en wordt er steeds beter in. Op de avond met de geschiedenisdocenten werd ik ontroerd door zijn verhaal. Ik was blij daarna twee geschiedenisdocenten in mijn videointerviewtje te kunnen vragen: “Wat deed Raki’s verhaal met je?”’ Ik hoopte op diepe ontroering, maar kreeg als antwoord twee begeestigde brainstorms over hoe West-Papoea in geschiedenislessen opgenomen kan worden. Dat vond ik ook goed, toepasselijk en eigenlijk nog beter. Want het klópte gewoon, want naast dat ik ontroerd was geweest door Raki’s verhaal, had het mij ook aangesproken op mijn karakteristieke eigenschap: activist zijn; ik had erdoor de barricaden op willen springen voor een vrij West-Papoea. Met mijn camera en videointerviewtje had ik dat nu dan ook al op mijn manier gedaan. En de geschiedenisdocenten gingen dat op hún manier doen.

donderdag 22 november 2018

Gevoelens en overwegingen bij de Kick Out Zwarte Piet-strijd

Bij het Kick Out Zwarte Piet-protest schoot ik helemaal vol toen ik het spreekkoor mee wilde doen:
(Met een voorzinger, waarna de groep het nazingt)
“Kick Out Zwarte Piet!”
“Zwarte Piet hóórt niet!”
“Zwarte Piet mág niet!”
“Zwarte Piet is zwart verdriet!”

Waarom schiet ik daarvan vol?
Deels omdat ik een softie ben.
Ook voor een deel omdat ik me de strijd tegen Zwarte Piet nu helemaal aantrek.
Het is een strijd, trouwens, waarbij ik, als wit persoon, te gast ben.
Waarom doe ik eraan mee?
De documentaire 'Wit is ook een kleur', van Sunny Bergman, bracht in beeld wat ik altijd al heb gevoeld. Als je iets aardigs doet voor een gekleurd persoon, dan voel je een beetje bij jezelf dat het éxtra aardig is. Dat is wit privilege dat je voelt, denk ik.
Een meer directe aanleiding was zien hoe Jerry en de andere Kick Out Zwarte Piet (KOZP) demonstranten gewelddadig gearresteerd werden als ze wilden gaan demonstreren tegen Zwarte Piet.
Van binnen schaamde ik me dood om me bij het KOZP-protest aan te sluiten: dat ik een extra gunst verleen door me aan te sluiten als wit persoon. Dat is toch gênant?
Die achtergrond droeg dan ook bij aan het volschieten.
Maar vooral is het gewoon het gevoel van saamhorigheid dat samen zo'n spreekkoor inzetten oproept. Het is zo mooi om je samen op die manier ergens voor hard te maken.

Dit zo opschrijvend, vraag ik me af of de hooligans die zaterdag aan de andere kant stonden, op sommige plaatsen letterlijk (https://www.facebook.com/vicenederland/posts/2080933468635875), niet gewoon ongeveer hetzelfde ervaren.
Ik denk het wel.
En ik denk dat ik er alleen op op wil zeggen: context maakt verschil.
KOZP maakt zich geweldloos sterk voor hun zaak. Daarbij moet ik aantekenen: hoewel dat in Den Haag niet lukte, was het wel de bedoeling om het spreekkoor bij de route te doen. Dat is wel indringend, het is zeg maar auditief geweld. Hierbij is de context: het is een lange route. En de context is dat KOZP niet gehoord wordt als ze hun boodschap niet bij de route verkondigen. Dat is hun lange ervaring.
En een belangrijke context is wie de minderheid is. De hooligans vertegenwoordigen een oude meerderheidsmening, oftewel: hoe het meer dan honderd jaar is geweest. Die mening is makkelijk. Status quo veranderen niet. Om Sylvana Simons te parafraseren: "Geen enkele emancipatiebeweging is ooit met open armen ontvangen".


maandag 29 oktober 2018

Ik weet nog hoe mijn wereld open ging de dag dat chips voorbij de binariteit ging van naturel - paprika. Met bolognese. Oneindig veel smaken volgden. Eerst cheese onion. Bij patatje joppie vond ik het een beetje gek worden. Maar ik at door: tolerantie gaat door de maag. Met ketchup kwamen we een beetje full circle. Nieuw maar tegelijkertijd oud.