zaterdag 22 oktober 2011

Mijn korte Occupy statement

Ik ben tegen mega-bonussen voor mensen die eigenlijk helemaal niks bijdragen, omdat ze alleen maar met geld schuiven. En dat mag ik zijn, want we hebben blijkbaar geen puur vrije markt, omdat mijn geld gebruikt wordt om bijvoorbeeld de ING overeind te houden.

Eigenlijk vind ik heel het geld maakt geld systeem verschikkelijk, of in ieder geval zoals dat er nu is. Ergens in mijn idealen ben ik communist, van mij mag er wel meer gedeeld worden. Aan de andere kant is de vrije markt ook niet perse de duivel. Ik zal wel gewoon voor de welfare state zijn. Maar de tendens gaat volgens mij de andere kant op.

Ik ben tegen de groeiende ongelijkheid in de samenleving. Ik snap uberhaupt niet waarom een verpleger of een leraar zoveel minder verdient dan iemand in het bedrijfsleven.

woensdag 20 juli 2011

Me and my dad on The Name of the Rose (book spoilers)

Me: "For me one of the best things about the book was, that at the end of the book, when they're are standing on the ashes of the burnt down monastery, friar William of Baskerville reveals to his novice Adso of Milk, that he actually doesn't believe in God (at least that's what I understood)."
Dad: "Did he? It's been 30 years since I read the book. I did think that Baskerville was awfully cynical."
Me: "Hm, I'd rather call him rational."
Dad: "Well, yea, that's kind of the same thing, no?"

vrijdag 24 juni 2011

International online poker conversation

Me: “I need the play money”.
Player from France: “Me too.”
Me: “In Europe it’s actual currency.”
Player from the United States: “You need it to bail out Greece.”
Me: “Haha.”


Me: "You never see Greek players. They let us do the dirty work."
Player from the United States: "I do. They're always gone quickly."
Me: "All in. And then: bankrupt."
Player from France: "Lol."

Afschaffen verboden op beledigen, haatzaaien en aanzetten tot geweld?

Als ik het goed heb, heb je:
- Het verbod op beledigen.
- Het verbod op haatzaaien.
- Het verbod op het aanzetten tot geweld.

Voor de veiligheid moet de derde in ieder geval maar gehandhaafd blijven.

Een reden om de andere twee verboden af te schaffen is dat moeilijk te bewijzen is dat er een overtreding is begaan. Het recht op beledigen kan afgeschaft worden, volgens sommigen (en ik neig er ook naar), omdat het nogal van de beledigde afhangt of iets beledigend is. Ik denk bijvoorbeeld niet dat er nog veel Ajaxfans zijn die wakker liggen van het uitgemaakt worden voor 'kankerjood'.

Ook het aantonen van haatzaaien is moeilijk . Om als voorbeeld het proces Wilders te noemen: volgens Wilders leverde hij gewoon kritiek en wilde hij geen haat zaaien (daarbij zaait de Islam wat hem betreft haat, maar dat terzijde).

Als een overtreding niet is aan te tonen is het geen overtreding. Dus kan een bijbehorend verbod worden afgeschaft.

Maar misschien is meer aan te tonen dan waar ik nu vanuit ga: de rechtbank gaf aan dat Wilders wel af en toe op het randje van discriminatie had gezeten. Blijkbaar is recht ook een subjectieve aangelegenheid, en geen exacte wetenschap. Zo is Janmaat drie keer veroordeeld voor uitspraken die in dit tijdsgewricht behoorlijk onschuldig zijn geworden (hij is overigens veel vaker aangeklaagd). Hij is veroordeeld voor: 'vol is vol', 'Nederland is voor de Nederlanders' (volgens mij alleen fout als je associaties met het verleden maakt) en (hoogtepunt) 'Wij schaffen, zodra wij de mogelijkheid en de macht hebben, de multiculturele samenleving af' (bron Janmaat voorbeelden: De Volkskrant van vanochtend).

donderdag 23 juni 2011

Gisteren ingezonden brief aan De Volkskrant ((nog) niet geplaatst)

De site van de De Volkskrant staat nu mondjesmaat reacties toe op een kleine selectie gewone artikelen. Eerder kon al gereageerd worden op de opiniestukken.


Ik reageer veel online, en lees nog meer reacties. Volgens mij zou men op de site van De Volkskrant moeten kunnen reageren op reacties, op de zogenaamde 'nested' manier, zodat één conversatie bij elkaar komt te staan. Ook kan er eventueel voor gekozen worden om gebruikers te kunnen laten stemmen op reacties. 

Als ik de reacties nu lees erger ik me er wild aan dat er zo veel geschreven zijn vanuit onwetendheid over het onderwerp en de boodschap van het artikel. Ook is een veel te groot deel geschreven vanuit een algemeen gevoel van rancune. Ik wil die slechte reacties eigenlijk niet lezen, maar ik vind dat ik dat toch moet doen als ik wil reageren: ik wil niet een punt voor de tweede keer maken.

Het lage niveau van sommige reacties zou verteerbaar gemaakt kunnen worden door er (feitelijk) op te kunnen reageren of door ze naar beneden te kunnen stemmen.

Ik hoop dat De Volkskrant naar zo'n model toegaat. Bij mijn weten gaat het reageren op de sites van de meeste grote kranten ter wereld op deze manier. Wat mij betreft is het dit model, of helemaal geen reacties.

woensdag 22 juni 2011

Reacties op de site van De Volkskrant

Een stuk(je van heel het artikel) van Femke Halsema over Mad Men: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2694/Internet-Media/article/detail/2455866/2011/06/22/Femke-Halsema-Waarom-ik-als-vrouw-naar-seksistisch-Mad-Men-kijk.dhtml#reageerTag . Mijn mini-review van de serie kun je lezen onder 'aronfunk', de vierde reactie.

Sinds vorige week kun je reageren op gewone artikelen op de Volkskrantsite (eerder kon dat al op opinierende stukken). Als je reageert wordt aangegeven dat er moderatie vooraf is, maar die is dan erg laks: de reacties zijn van bedroevend en woestmakend niveau... Zonder stemmen en/of echte mogelijkheid tot reageren op reacties zijn ze een hel om te lezen. (Censuur vooraf wil ik overigens helemaal niet.)

Preinstalled laptops suck

Apparently. The Windows installation on this VAIO was unstable from the beginning, so after 5 weeks, while I was playing poker online, it crashed and it wouldn't restore itself. Because the automatic repair thing didn't work, of course, I'm inclined to say, so I would have had to it back to the dealer. But, luckily, I had a Windows 7 installation DVD. 

Now I still have to get the Fn functions to work as well as the touch pad.

Lesson learnt: don't trust anyone nor preinstalled laptops.

zondag 29 mei 2011

On 'literally' and irony

On literally:
"Since the early 20th century, literally has been widely used as an intensifier meaning “in effect, virtually,” a sense that contradicts the earlier meaning “actually, without exaggeration”: The senator was literally buried alive in the Iowa primaries. The parties were literally trading horses in an effort to reach a compromise. The use is often criticized; nevertheless, it appears in all but the most carefully edited writing. Although this use of literally irritates some, it probably neither distorts nor enhances the intended meaning of the sentences in which it occurs. The same might often be said of the use of literally in its earlier sense “actually”: The garrison was literally wiped out: no one survived."
And:
"usage The use of literally as an intensifier is common, esp in informal contexts. In some cases, it provides emphasis without adding to the meaning: the house was literally only five minutes walk away. Often, however, its use results in absurdity: the news was literally an eye-opener to me. It is therefore best avoided in formal contexts"
http://dictionary.reference.com/browse/literally

I don't use 'literally' as an intensifier, but you can't really call it wrong when someone does.

On irony:
"1. the humorous or mildly sarcastic use of words to imply the opposite of what they normally mean
2. an instance of this, used to draw attention to some incongruity or irrationality
3. incongruity between what is expected to be and what actually is, or a situation or result showing such incongruity"
http://dictionary.reference.com/browse/irony

So not the whole situation or what is said has to be the opposite of what is expected. Many coincidences can therefor be ironic, though maybe only to some. Like rain on your wedding day.

Inspired by this rage comic: http://www.reddit.com/tb/hmu6v. And many internet grammar nazi's <3.

maandag 16 mei 2011

Twee Test Extra festivals

Mijn indrukken van de laatste twee Test Extra festivals. Test Extra is een festival voor performance art, dat vier of vijf keer per jaar wordt georganiseerd door het Nutshuis, in Den Haag. Ik beschrijf alleen de performances die ik gezien heb.

Test Extra, buiten editie, in combinatie met Hoogtij, 18 februari 2011
Dit festival is in combinatie met het Hoogtij festival (“de culturele rondgang van Den Haag”). De performances vinden plaats op verschillende locaties in Den Haag. Bij dit festival ben ik vrijwilliger, wat inhoudt dat ik bij de performances sta om informatie te verstrekken (onder andere door programmaatjes uit te delen) en te voorkomen dat mensen het optreden eventueel verstoren. Het programma en de officiële beschrijving van deze avond kun je hier vinden.

Conversations, Thijs Elich
Lokatie: Restaurant Harvest, Sint Jacobstraat 1
Thijs geeft in zijn korte rookpauze bij mij aan dat hij het moeilijk vindt zijn performance te doen als er geen publiek is. Daarna doe ik, als vrijwilliger, extra mijn best publiek te trekken. Mensen die nieuwsgierig opzij kijken, of maar even blijven staan, probeer ik bij de voorstelling te betrekken en uit te dagen door te zeggen dat dit nu kunst is.
Voor zijn performance zit Thijs aan een tafel, bij het raam, in een Chinees restaurant. Vóór zich heeft hij een theepot en een kopje alsmede een berg opgefrommelde, papieren servetjes. De voorstelling bestaat eruit dat Thijs een kopje thee inschenkt en dat langzaam naar zijn mond brengt. Voordat hij echter een slok kan nemen, bevriest hij in de beweging en blijft hij een tijd ingespannen zitten, terwijl zijn arm begint te trillen en het beeld zo verontrustender wordt. Dan zet hij het kopje weer neer en veegt hij zijn mond af met één van de servetjes.
Buiten het restaurant hoort de toeschouwer een stemmige compositie van vervormde conversaties en Chinese citermuziek. Met het beeld van Thijs erbij lijkt de muziek echter wat grimmiger. Binnen in het restaurant is de muziek niet te horen. Restaurantbezoekers komen bij weggaan en rookpauzes daarom voor de zekerheid aan me vragen of er een voorstelling bezig is.
De performance doet het aardig goed bij het publiek, waarschijnlijk zo goed als je mag verwachten van zo’n minimalistische act. Verscheidene groepjes mensen blijven 10 minuten of een kwartier staan, op veilige afstand van het raam. Eén meisje komt, na de performance eerder al even bekeken te hebben, terug met vriendinnen. Ze vindt de voorstelling ‘supergaaf’.
Een Marokkaanse jongen die even blijft staan, geeft aan dat hij ook kunstenaar wil worden om zo veel geld te verdienen. De fotograaf van het festival legt uit dat kunstenaar zijn geen vetpot is. Als de jongen aangeeft goed te kunnen tekenen, adviseer ik hem zijn werk ter expositie voor te leggen aan het Nutshuis.

U ziet uzelf, Roberta Petzoldt
Lokatie: Albert Heijn, Spui 34
Voor haar performance is Roberta gekleed in een mantelpakje. Vlak bij de uitgang van de Albert Heijn, vóór de kassa’s staat ze op een tafel poëzie voor te dragen over de intercom. Haar teksten lijken erop gericht het winkelend publiek uit hun normale routine te halen en ze, idealiter, ergens anders heen te voeren.
Het uitvoeren van haar performance blijkt een heel gedoe. Roberta heeft haar act geoefend in een Albert Heijn in Amsterdam. Daar bleef de intercom één minuut openstaan en in deze supermarkt blijkt dat maar iets langer te zijn dan 20 seconden. Daarom moet Roberta haar voorgelezen tekstjes gedurende de avond opsplitsen in kortere soundbites.
Grotendeels heeft het winkelend publiek niet door dat er een performance bezig is, maar wellicht dat ze er toch onbewust door beïnvloed worden. Als ze doorkrijgen dat er iets aan de hand is, dan blijven ze even staan kijken. In ieder geval gebeurt dat als ze in de rij voor de kassa staan te wachten.
Eén jongen verkondigt bij de kassa luid dat hij ‘nóóit meer in deze Albert Heijn zijn boodschappen zal doen’ (wel als de performance net voorbij is). Zijn vriendin wijst hem terecht, maar ik vind het eigenlijk wel een leuke toevoeging aan de performance.

Stories for ocean shells, Kate Moore
Lokatie: HTM Halte Spui (op de overloop halverwege de tram en de buitenlucht)
Het meest indrukwekkende aan de performance van Kate Moore vind ik misschien nog de akoestiek die het HTM-station blijkt te hebben. Kate speelt een melodie van langgerekte noten op haar cello. Opnames van dezelfde melodie (als ik het goed heb) laat ze horen over meerdere, onafhankelijk aangestuurde boxen, die verspreid staan over grote afstand. Het station galmt er zo op los: ik hoor de uitvoering al ver voordat ik het station inloop en hij schijnt ook te horen te zijn in het station aan de Grote Markt, een halte verderop.
Ik sta pas laat bij deze uitvoering; er komt niet meer heel veel publiek langs. Maar de mensen die langskomen zijn wel gefascineerd. Zelf vraag ik me wel af of men niet denkt dat er ‘slechts’ een straatmuzikant aan het optreden is.
Er komt op gegeven moment een grote groep zeer net geklede mensen langs. Ze lijken allemaal haast te hebben de tram te halen. Slechts twee blijven even staan om te kijken. Bij navraag blijkt de groep te komen van het klassieke concert in de Anton Philipszaal.

Test Extra: Eén, 19 november 2010
Het programma en de officiële beschrijving van deze avond zijn hier te vinden.
Deze avond staat in het teken van één-op-één uitvoeringen. Eigenlijk vind ik dat wel eng omdat ik verwacht dat je onderdeel van de performance wordt, en je het dan misschien verkeerd kunt doen. Maar gelukkig ga je dan maar af voor een klein publiek. Ook geeft die spanning een extra dimensie aan het geheel. Hoe de avond georganiseerd is, blijkt ook wat toe te voegen. Tussen de voorstellingen door word ik meegenomen door vrijwilligers die me ofwel neerzetten bij de volgende voorstelling, danwel in de bar beneden in het Nutshuis. Dit verhoogt de spanning voor wat komen gaat en je hebt af en toe de gelegenheid bij te kletsen met andere toeschouwers.

Ik weet niet meer hoe de eerste performance heet waar ik naartoe word gebracht. Kijkend naar het programma is het waarschijnlijk ‘Public or Private’, van Leander Haaitsma. Het blijkt een klein avontuur. Ik kom binnen in een bijna lege ruimte. Halverwege, bij het raam, staat een paneel met daarnaast een bord met het morsealfabet en een tekst, die blijkbaar doorgeseind moet worden. Kijkend uit het raam zie ik dat er een ontvanger voor de boodschap is, een eindje verderop, naast de oude kerk. Hij maakt zich kenbaar door te knipperen met een zaklamp. Op het paneel zit een knop en daarmee kan ik antwoorden. De knop doet heel de ruimte verlichten. De boodschap die ik doorgeef kan zo door oplettende voorbijgangers gezien worden (die ik zelf overigens niet zie, omdat ik me op de eerste verdieping bevind). Een leuke opdracht.
De tweede performance is ‘Look at you 04’, van Sara Vrugt. Een indruk van deze voorstelling is hier te zien. De beschrijving bij die video komt goed overeen met mijn indruk. Het gevoel dat bij me werd opgewekt, werd versterkt door een tekst die door iemand buiten de performance werd voorgelezen. Van die tekst kan ik me alleen nog een flard herinneren: ‘ik kijk naar jou, jij kijkt naar mij’.
In eerste instantie vind ik de performance doodeng, om reden die ik eerder noemde: de performer kijkt net zozeer naar jou, als andersom. Omdat er zich een vitrage tussen ons in bevindt, wordt het echter weer niet te intiem.
Omdat ik probeer te doorgronden of de voorstelling inhoudt dat Sara een levende spiegel speelt, zwaai ik naar haar (zoals te zien in de video). En ik lach naar haar, waarna ze heel lief teruglacht en ik een soort associatie heb dat zij een moeder is, die boven me staat terwijl ik in de wieg lig. Misschien komt dat ook door de vitrage tussen ons in of omdat ik me zo hulpeloos voel, in mijn rol van performer die niet weet wat van hem verwacht wordt. Al met al vond ik de voorstelling erg mooi.
Daarna zie ik Gradus van Kate Moore. De performance is een trappenhuis met twee boxen waar muziek uitkomt. Na een paar keer de trap op en neer gelopen te hebben, concludeer ik dat dat inderdaad alles is en kan ik halverwege gaan zitten om naar de ontspannende, repetitieve muziek te luisteren en een tijdje voor me uit te dromen en in half-meditatieve toestand te geraken.
Voor de laatste performance word ik ontvangen door Roberta Petzoldt (als ik het goed heb), in mantelpak. Ze laat me de zaal binnen en ik ga zitten aan de vergadertafel. Ze schrijft mijn naam op de flip-over die in de hoek staat. Ik verwacht dat ik een sollicitatiegesprek ga krijgen, maar dan begint ze te springen tot al haar kleren afvliegen (op haar ondergoed na). Vervolgens loopt ze naar de hoek van de zaal, maakt daar een bed op, kruipt erin, doet een nachtlichtje in het stopcontact (waar ze eerst nog mijn naam op schrijft) en doet het licht in de zaal uit. Ze vraagt of ik zachtjes doe. Ik sta op en verlaat de zaal. Vlak voordat ik de deur achter me sluit, vraagt ze nog een keer of ik zachtjes doe.

donderdag 14 april 2011

Bij de GroenLinks Den Haag nieuwe leden bijeenkomst

David Rietveld (waarnemend fractievoorzitter GroenLinks Den Haag): 'En dan zullen jullie straks dus eventjes een raadsvergadering bijwonen. Later zal daarin uitgebreid gesproken worden over Eurojust, over de huisvesting waarvan nu veel te doen is. Maar eerst zal het gaan over een motie van de PVV. Zij willen voorkomen dat kerken en synagogen worden omgebouwd tot moskee. En dat is misschien ook leuk om te zien voor jullie als nieuwe leden, want men vraagt vaak hoe dat er dan aan toegaat in de Raad, met de PVV; jullie kunnen nu zien wat voor taal ze bezigen en wat voor toon ze aanslaan.'
Monique (bestuurlid en organisator van deze avond voor nieuwe leden): 'En nu moet David er weer vandoor om zich voor te bereiden op de vergadering. Maar misschien dat jullie nog wat vragen voor hem hebben?'
Leden: '...'
Ik: 'Zag ik je net voor het stadhuis met Daniëlle de Winter van de PVV staan praten?' [Toen ik daar een sigaretje stond te roken.]
David: 'Ja. Dat zie je dus, dat met wie je op kunt schieten los staat van tot welke partij iemand behoort. In elke partij heb je aardige en minder aardige mensen.'
Ik: 'Maar het ging dus niet over politiek? Het was geen achterkamertjespolitiek?'
-Gelach-
David: 'Nee, het ging niet over politiek. En als jij het gezien hebt was het dus geen achterkamertjespolitiek!'

donderdag 31 maart 2011

Mozilla story

When I worked tech support I was called to install Firefox on
someone's work station. I had to install it on the pc of a woman
working in a language teaching department. While Firefox was
installing she told me 'Mozilla' always made her think of this
Japanese creature, 'Godzilla'.
I was taken quite back by this insight: all I had ever been able to
think about was this Italian cheese, mozzarella.

Opera Mini and the mobile 3G networks

So Opera Mini seems super fast, compared to the other smartphone browsers. And that's because all the pictures are compressed on the Opera servers before they are sent to you phone (I can still hardly believe this, but wikipedia confirms it). I used to think the 3G mobile network of T-mobile was super buggy, because internet seemed to just not work on it, or hardly, but now I understand these mobile networks are just not designed for the internet usuage your used to. And so KPN mobile internet, or another provider won't be much better? (T-mobile can also still be relatively crappy.)

dinsdag 15 februari 2011

Some thoughts on Tron Legacy

-spoilers-
There were some great scenes, but a lot was uninteresting, I think. It should have been cool all the time, like this: Flynn lives teaser trailer from 2009
I guess all the fight scenes were cool and all the scenes with just a few people hanging out were not. I think I expected more of that old guy, but it doesn't get any cooler than in that trailer. All the 'deep' scenes were disappointing. How can you come up with a spontaneously evolved, almost perfect, digital race and still not captivate with that? (Because they put it in a hot chick, that's why probably). Like the original, this movie probably just should have been about playing computer games in a cool, virtual world again.
Everything used to be better, so I give you the opening of Flight of the Navigator

dinsdag 1 februari 2011

Impressions of PANN-on-Tour

Impressions of PANN-on-Tour, a popular hetero-friendly, gay party (translated from Dutch).

Girl: "How do you guys like the party?"
Me: "I think there's too many teenagers."
Girl: "Do you think I'm a teenager?"
Me: "Nooooo, of course not!"

Going up to a teenage boy and girl.
Me: "I think you guys are sweet."
Girl: "We're both 18. I'm fully out of the closet, but he's still doubtful whether he's gay."
Me: "Well, good luck."

At the urinal one guy comments on the other's 'manlihood'.
Me: "You can't do that. It's not done."
Him: "But I've known him all my life!"
Me: "Well, that does change it a bit."
Him: "I've put it in my mouth. With my eyes closed."
Me: "With your eyes closed?"
Him: "He's put it in my butt, from behind."
Me: "Then you certainly didn't see it!"
Him: "Oh, right. Hehe."

donderdag 27 januari 2011

Geplaatste brief Volkskrant vandaag

Aanleiding voor het schrijven van mijn brief was een erg sentimenteel stuk over vuurwerkslachtoffers. De oogarts die erin aan het woord was, kwam met meerdere vergelijkingen met oorlogsgebieden op de proppen. En aan mijn gemaakte punt werd dus voorbij gegaan. Overigens was dit mijn ingezonden tekst: "In de discussie over de slachtoffers die vuurwerk oplevert wil ik toch opmerken dat bijna alle, of alle, slachtoffers veroorzaakt worden door onverantwoord gebruik van vuurwerk. Niet het vuurwerk maar de mens is dus de slechterik."