zaterdag 26 december 2015

Het kerstverhaal over de interim-baas

Ik heb een interim-baas.

Vanmiddag hadden we ons wekelijks overleg. Tijdens het overleg kwam de teamleider van de afdeling F (Financiën) binnenstormen: ze moest naar huis en nog even bij de kluis om daar uit te halen... het kerstpresentje voor interim-baas! Het was hetzelfde kerstpresentje als wij allemaal hadden gekregen: een flink bedrag aan waardebonnen.

Toen de teamleider weg was, zei de interim-baas tegen mij dat hij vond dat hij het presentje niet verdiende. Want: mijn collegae en ik hadden het presentje tijdens het kerstdiner ontvangen. Interim-baas had daar niet bij kunnen zijn en verdiende daarom het presentje niet, vond hij. Verder wildeinterim-baas weten wie hij nu moest bedanken.

Dat laatste wist ik niet. Over het eerste zei ik dat hij het presentje vast verdiende, omdat anderszins niet zo christelijk zou zijn (en we werken bij een christelijke organisatie) en ook vast hoe het eraan toegaat in niet-bedrijfsleven organisaties (en we werken, om precies te zijn, voor Stichting Christelijk Onderwijs Haaglanden).

Nu rest mij het gevoel, de hoop dat interim-baas nu helemaal in zijn kerstnopjes is. In ieder geval ben ik blij dat ik jullie nu een eigen Christmas Carol heb kunnen vertellen, zo aan het begin van mijn kerstvakantie.

God Bless Us, Every One!

vrijdag 18 december 2015

(English below)
Mijn sinds altijd waarschijnlijk favoriete tante (ouder dan 80) heeft de ziekte die begint met een 'k'. Het is agressief en gaat snel. Gisteravond belde ze mij en zei:
"Hallo Martijn, we hebben zondag om 16 uur [rond borreltijd] afgesproken, maar ik wil het nu toch naar eerder verzetten, schikt jou dat? Toen je eerder belde om af te spreken was ik even vergeten dat ik ziek ben."
En dat bracht ze dan op zo'n lichte toon dat we allebei er om moesten lachen heart emoticon
English:
My since forever probably favorite aunt (over 80 years old) has the big c disease. It's aggressive and moves fast.
Yesterday evening she called and said:
"Hi Martijn, we made an appointment on Sunday for 4 PM [traditional Dutch drinking hour], can we reschedule, to around noon? See, when you called earlier I'd forgotten I'm ill."
She delivered this so lightly we both had to laugh heart emoticon

donderdag 26 november 2015

In which I talk, like a real Patrick Bateman, about a favorite 80s synth track, today: A-ha - Stay on These Roads
So that one hunky guy totally makes the wrong moves on the keyboard. He hammers chords, where we hear a baseline: single notes. I wonder whether it's smart dig at A-ha's criticasters that say they're no more than a hunky boyband.
Because they're not.
Or they totally are, just not *merely* that.
A-ha took a huge risk moving from Norway to the UK to pursue their music career (I read that one time but I can't seem to verify it now on wiki). They founded themselves and weren't formed by a producer looking to make money. They wrote their own music.
That's the history. But you can just hear it in this in this track. It sounds fully grown-up. I actually don't know what the lyrics are about, but it's obviously not about, for instance, puppy love. Just the the title carries gravitas: "Stay on These Roads".
So what else should I mention? Playing it just now I notice the track actually has a heavy guitar, you hear it right from the start of the track. And that's also not boy band like; for instance Depeche Mode never has that. Depeche Mode is an entertaining bad example, because that's the another 80s not-just-boyband boyband. The third one, then, is Duran Duran. Did real boybands even exist before the 90s? Before Take That? Help me out here.
If there's a single thing I have to pick that makes the track, that's actually easy: it's the high pitched singing. I suppose that's another thing that makes teenage girls swoon, but it's also a sound I just really love: male high-pitched singing. Also in classical, see Guillaume de Mauchet, for instance. That is a notable example, but in general I'll like a *untrained* high-pitched male voice better.


maandag 9 november 2015

Kopyright Liberation Front

My whole life has been a lie.

I just found out my favorite loop in dance, the one that started my love for the genre, is heavily inspired by another track.

Compare KLF- What Time Is Love (pure trance version) with Anne Clark - Our Darkness.

Of course KLF (Kopyright Liberation Front) will say the only lie is copyright.

woensdag 4 november 2015

Lineair of hiërarchisch schrijven?

Tijd is lineair, schrijven is lineair: in hoeverre kunnen teksten lineair zijn? Een tekst bouw je, tijdens het schrijven,  lineair of hiërarchisch op (zeg ik nu, hier is vast echte studie naar verricht). Het volgende viel me eens op: na een tekst lineair geschreven te hebben, probeerde ik hem meer hiërarchisch te ordenen, daar werd hij echter toch niet veel leesbaarder van, integendeel. Blijkbaar denk je behoorlijk lineair, en toch niet zo hiërarchisch, concludeerde ik daaruit.
Mijn beste Facebookposts bewaar ik ook op deze blog. De volgende post is echt héél goed, maar dien je óp Facebook te lezen: https://www.facebook.com/martijn.schackmann/posts/1060629290633959.

zondag 13 september 2015

BoJack Horseman

It took me a while to really to get into BoJack Horseman​, but now I pretty much love it dearly. For me, it started out as just an tongue in cheek look at Hollywood, but somewhere it gets quite deep. Actually I can pinpoint that moment, for me: my now possibly favorite tripping scene ever, which looked as cool as but dealt with a broader range of emotions than such favorites as the Beavis and Butthead movie and Fear and Loathing.

Here's a cool Reddit AMA (from before the second season) by the creators.
Here's a question about the tripping scene (spoiler):

The opening credits resonates with me and, for me, captures the feel of the series.
The ending credits sums up the tongue in cheek look at Hollywood idea pretty well.

BoJack's an Netflix show (I'm not sponsored for this update).

donderdag 16 juli 2015

Tonight i'm going to see Dave Chappelle, so this is a good time to sum up what both (US) black people and I like:
Spongebob
Dragonball Z

So I learnt this by occasionally wandering into https://www.reddit.com/r/blackpeopletwitter (I don't subscribe, but I'm an avid user of /r/all). On April 1st they made that subreddit 'white', to make fun of white people wanting to claim everything. One of the things they did was introduce Pusheen flairs. But black people apparently liked those enough to keep them! So Pusheen is the third thing on my list.

Here's a Chappelle clip I like for those that don't know him​:
https://www.youtube.com/watch?v=Mo-ddYhXAZc

zaterdag 28 maart 2015

Marscampagne

Het is 2045. Ik zit in het campagneteam van GroenLinks op Mars. De campagne op Mars bracht uitdagingen met zich mee, maar deze hebben we grotendeels opgelost.
Aan onderwerpen hebben we op Mars geen gebrek. Geen enkele Marsbewoner ontkent dat de terravorming op Mars gelijk liep met het creëren van milieuproblemen die niet onderdeden voor die op Aarde aan het begin van de eeuw. Het wonen op Mars heeft daarbij unieke sociale problemen met zich meegebracht. Deze zijn door de buitenaardse sociologie wetenschappen goed in kaart gebracht.
GroenLinks wéét wat de problemen zijn en hoe die opgelost moeten worden. Maar hoe overtuigen we de kiezer op Mars van onze visie?
Op Aarde heeft GroenLinks, na tientallen jaren worstelen, de campagne volstrekt succesvol weten te maken, met Duyvendaks eenvormige communicatiemodel. Helaas werkt dit model op Mars niet.
De psychologie gaat er inmiddels vanuit dat de Marsbewoner een volstrekt andere psychologische opmaak heeft van de Aardbewoner. Voor Aardse begrippen heeft de kiezer op Mars behoefte aan een oneindig complexe en genuanceerde boodschap.
Als communicatiemedewerker van het campagneteam had ik zo een uitdaging. De moderne technologie maakte het echter mogelijk om bijvoorbeeld de volgende middelen in te zetten:
- Campagneposters die voor iedere voorbijganger een unieke boodschap van minimaal tienduizend woorden projecteert.
- Top-kunstmatige intelligentie die op elk ogenblik oneindig veel thema's genereert waarop GroenLinks zich profileert.
Om de hoogst mogelijke entropie van boodschap te bereiken staan we nu aan de vooravond van het afschaffen van alle partijverband binnen GroenLinks op Mars. Praktische uitdagingen daarbij zijn nog:
- Hoe kan men nog op GroenLinks stemmen als onze politici niet meer van een GroenLinksverband zijn?
- Hoe kan men nog op onze politici stemmen als we hen, na het uitvoeren van het Project Maximale Entropie, fase twee, uiteen hebben doen spatten in losse moleculen?

dinsdag 17 februari 2015

14

Gisteren werd me gevraagd of ik dan wél wist wie de legendarische nummer veertien was. Ik antwoordde: "Is het Cruijff, ofzo?" 
Lof viel mij ten deel.
Ik wist dit vooral dankzij Marko, die me dit een keer op Facebook heeft gezegd.
Ik heb best wel een actieve haat jegens voetbal, maar vind het toch belangrijk om er íets van te weten. Het nummer van Cruijff heb ik in mijn hoofd opgeslagen als ergens tussen de tien en vijftien. Ik hoop dat bijv. Van Basten niet ook in die reeks zit.

donderdag 29 januari 2015

R.I.P. Perry (from Capote's In Cold Blood)

R.I.P. Perry (from Capote's In Cold Blood)

I haven't finished Capote's In Cold Blood yet, but I really want to write the following already.

I didn't think this book would be an easy read, but still... I'm devastated. The depths to which I feel sorry for Perry, one of the two killers, run deeper than I could have imagined. I cry for Perry, but it brings no relief, I'm not just sad for him: I'm depressed.

It seems weird I'm even more sympathetic towards Perry than the Clutter family he's helped kill. I've come up with two explanation for this. The family that Perry and his partner in crime Dick killed, the Clutters, never stood a chance. Reading the book after 60 years makes their fate seem even more unavoidable. This detective in the book, Dewey, actually ends up feeling the same way: they might as well have been struck by lightning. For Perry, on the other hand, I imagine there's been so many moments in which his life could have taken a turn for the better: if only the nuns hadn't beat him for peeing his bed as a kid; if only his dad had let him attend go to school, instead of using him for cheap labor. And these are merely some things he complains about: he's experienced a lot of misfortune he maybe didn't even consciously take notice of. Whatever happened, after a "mean and lonely live" he didn't end up with friends and family that love him, things everybody deserves.

The other reason for feeling sympathetic towards Perry is just the way the book is written: we spend quite some time and pages with Perry (more than with the other killer, Dick), and because the book is well written, we get to share his hopes and dreams. The Clutters we get to know pretty intimately as well and I do feel really sorry for them (most of all for the genuinely sweet teenage kids), but we know from the start they're doomed.

Perry is nice and a gentle and creative soul. He's those things as well as a cold blooded murderer. That's the amazing paradox that In Cold Blood is about.

That's all I really needed to write. But I suppose I should try for some conclusion and closure: it's not hard to understand why In Cold Blood is a controversial book; it's hard to admit murderers are the victim of their crime as well.

Rest in peace Perry Smith, and Dick Hickock as well.