donderdag 21 juni 2018

Een Shellmedewerker hielp me met mijn klimaatdepressie (door te luisteren)

Ik sprak de VVD toe bij hun politiek café 'Politiek en Pils', toen dat duurzaamheid als thema had. Ik wilde er al heen; toen ik zag dat Marjan van Loon, president-directeur van Shell Nederland, kwam spreken nog steeds, maar met een andere insteek.

Op de avond, nadat Van Loon en een groene ondernemer hadden gesproken en er vragen gesteld mochten worden, nam ik het woord:
"Ik ben Martijn, van Den Haag Fossielvrij en de Haagse Klimaatbeweging. Ik wil graag wat zeggen tegen de VVD, over duurzaamheid.
Ruim een jaar geleden was ik ook bij Politiek en Pils. Toen was het ook een inspraaksessie voor het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraadsverkiezingen.
Ik was die avond gekomen om over het klimaat te vertellen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van vier jaar ervoor werd het klimaat namelijk slechts ergens achteraf een keer in het programma genoemd.
Frits Huffnagel, de schrijver van het programma voor gemeenteraadsverkiezingen die nu zouden komen, zei daarop: 'dat gaan we dit keer helemaal anders doen, het klimaat komt vooraan!'
Kort daarop bleek de VVD echt een nieuwe, groene koers ingeslagen.
In de klimaatbeweging waren sommigen daar nog wat sceptisch over: hoe diep zit dat plotselinge groene gevoel nu echt?
Maar ik geloofde wel in de groene intenties.
En inderdaad heeft Den Haag nu een concept-coalitieakkoord dat echt ambitie heeft, met, onder andere, Den Haag klimaatneutraal in 2030.
Maar... nu organiseert de VVD een avond over duurzaamheid waar Marjan van Loon van Shell spreekt.
Ik geloof niet dat Shell een leider is in de transitie. Ik geloof dat Shell achteraan loopt en de transitie nét een beetje langzamer wil laten gaan om toch zoveel mogelijk uit de grond te kunnen halen.
Dat blijkt onder andere uit 24 van de 25 miljard aan investeringen, die ze nog steeds doen in fossiel, niet in duurzaam.
Maar ik wil het niet hebben over de intenties van Shell, ik wil een oproep doen aan de VVD: kijk Buitenhof van afgelopen zondag.
In die uitzending spraken twee sociologen, Willem Schinkel en Jason Moore, over het Antropoceen, het eerste door de mens veroorzaakte geologische tijdperk.
Moore zegt daarover in de uitzending: 'Maar die omschrijving klopt niet helemaal, het is niet door dé mens veroorzaakt...' Hij laat dan een stilte vallen en volgens mij kun je die onder andere invullen met "maar door de 1%".
Ik wil niemand in een hoek drukken, maar ik denk dat de VVD een partij is die zich, onder meer, richt op de 1%. Of misschien is iedereen hier aanwezig, iedereen die zich met politiek bezighoudt, de 1%. Of misschien wel heel Nederland.
Dus ik roep op: neem je verantwoordelijkheid. Als deel van het geheel, maar ook vanuit de positie waarin je je bevindt."

Na mijn bijdrage volgden de echte vragen en zo'n 20 minuten later een pauze.

Mijn buurman sprak mij aan:
"Waarom zijn wij de 1%? Waarom zouden VVD’ers niet geven om duurzaamheid? Misschien val ik nu teveel over je heen en bedoel je het niet zo, maar ik heb het al zo vaak gehoord."
Ik antwoordde: "De 1% was vooral om een bruggetje te maken naar de Buitenhof uitzending."

Toen schoof Marjan van Loon bij ons aan.
Hoewel ik tijdens het politiek café niet rechtstreeks op Van Loons bijdragen was ingegaan, had ik er wel verschillende reacties op geformuleerd. Eentje daarvan sprak ik nu tegen haar uit:  "U zegt dat we de transitie samen moeten doen. Het spijt me, maar daarin hoor ik vooral dat Shell de verantwoordelijkheid buiten zichzelf legt, bij de maatschappij, bij de politiek." Van Loon reageerde met dat Shell het toch echt goed bedoelde, zoiets.
De buurman begon over een concrete oplossingsrichting: CO2-tax. Van Loon reageerde daarop door uit te leggen hoe moeilijk dat is: heel de wereld moet erin meegaan en de prijs zou naar iets van 100 euro per ton moeten, zo'n 10 keer meer dan het nu in het Europese ETS-systeem is.
Ik begon over míjn concrete oplossingsrichting: degrowth.
Van Loon was haar bijdrage begonnen met aangeven hoe moeilijk klimaatverandering is op te lossen, vanwege bevolkingstoename en de toenemende vraag aan welvaart bij die bevolking. Ik zei nu: "Ik was bij Shell's aandeelhoudersvergadering, de AGM, daar interviewde ik een Mapuche, een inheemse man uit Argentinië. Hij had het over Buen Vivir: goed leven. Dat komt onder andere neer op niet méér gebruiken dan je nodig hebt.
“Kan Shell bijvoorbeeld geen reclame maken voor minder vliegen?"
Van Loon reageerde daarop door te zeggen dat de wereld daar niet heel enthousiast op zou reageren, het hypocriet zou vinden als Shell daarmee zou komen.
Ik kon en kan haar daarin geen ongelijk geven. Maar ik kan ook niet helpen boos te worden over deze reclame van Shell, dat ook als een soort bioscoopreclame voor de AGM werd vertoond. Wat vrouwenemancipatie méér te maken met Shell dan degrowth? Waarom niet het imago van Shell oppoetsen met een boodschap die meer terzake is, die over energieverbruik gaat?

Hier was de pauze afgelopen. Van Loon zei ons later nog te spreken, maar ik geloof dat ze de tweede helft van de avond heeft geskipt.

Na het tweede gedeelte van de avond, wilde ik een foto van Den Haag Fossielvrij maken bij de borrel, van Ramon, Liesbeth en mij. Ik schoot een VVD'er daarvoor aan en die maakte een leuke foto.
Daarna hadden we een gesprekje.
Hij vond ons leuk en wij hem. Hij vond ons, geloof ik, in eerste instantie leuk als een soort curiosum: iets dat je niet snel tegenkomt bij een VVD-borrel. Ook kon hij bij ons zijn klimaatzorgen kwijt.
Toen we meer gewend waren aan elkaar vroeg hij: "Maar ik ben benieuwd: hebben jullie ook oplossingen?" Ramon legde daarop degrowth uit: het idee dat oneindige groei op een eindige planeet misschien niet eeuwig door kan gaan.
Ik was blij dat Ramon dat antwoordde, omdat ik de oplossingenvraag niet zo fijn vind. Uitleggen waarom ik dat vind, vind ik moeilijk zonder daarbij mensen af te schrikken. Na Ramons voorbeeldige uitleg en omdat we het goed met elkaar konden vinden, probeerde ik het toch: "De oplossingenvraag is onderdeel van een narratief. Hij past bij één van de antwoorden die ik Van Loon had willen geven: als je vaak genoeg zegt dat de transitie heel moeilijk is, dan máák je hem ook heel moeilijk. Er zíjn oplossingen, maar onze uitdaging ligt niet op technisch vlak, maar breder, zoals politiek en maatschappelijk. Dat is ook waarom we vanavond hier met Den Haag Fossielvrij zijn."
Gelukkig had onze gesprekpartner begrip voor wat ik zei. Ook was hij één van de VVD'er die ik die avond sprak, die aangaf dat degrowth niet voor alle VVD'er een vies woord is: ook VVD'ers zien in dat de planeet niet oneindig veel kan hebben.

Een meisje dat ik sprak dacht dat er een generatiekloof is: jonge VVD'ers geven om het klimaat en de planeet, sommige 50 plussers vinden het maar onzin.
Ze verontschuldigde zich voor dat ze niet zoveel wist van het klimaat als ik. Maar dit soort dingen hebben wel haar interesse, legde ze uit. Ze had haar scriptie geschreven over hoe verantwoord de modeindustrie is. Haar conclusie was dat als je beter kijkt naar de fairtrade beloften van de grote modeketens, dat die niet zo diep blijken te gaan.
Ik verzekerde haar dat als ze tot dat inzicht was gekomen, ze qua kennis niet minder ver is dan ik. Ook verzekerde ik haar dat ik dacht dat ze okay is: mensen die actief zijn bij een politieke partij, tonen wat mij betreft echte maatschappelijke betrokkenheid.

Het laatste borrelgesprek (pilsgesprek) dat indruk achterliet bij me, wilde ik eigenlijk uit de weg gaan.
Van Loon had aan het begin van haar bijdrage iemand in de zaal voorgesteld: een meneer die namens Shell de vier grote steden wil begeleiden in de transitie.
Ik had Ramon telefoonnummers met die meneer zien uitwisselen en dat had me stiekem maar geïrriteerd: heulen met de vijand!
Ik weet nu nog steeds niet of ik gelukkig ben dat die meneer die taak bij Shell op zich heeft genomen, maar hij liet als persoon een goede indruk bij me achter.
Alle gesprekken die ik die avond had gehad, waren de moeite waard en nuttig. Maar ook hadden ze een element gehad, dat me vaak licht irriteert. Altijd als het over klimaatverandering gaat, dan komen mensen met oplossingen. Ik snap dat ze dat doen. Het is aardig dat ze dat doen, want het geeft aan dat ze om klimaatverandering geven. Maar ergens vind ik het ook arrogant en een beetje dom. Ik vind het arrogant om te denken dat zíj klimaatverandering hebben opgelost, vanochtend, toen ze onder de douche stonden te mijmeren. Ik vind het vaak een beetje dom, omdat ze zo vaak met deeloplossinkjes komen.
Ík ben ook arrogant, hoor: ik denk dat klimaatverandering niet zo moeilijk is op te lossen, ik denk dat alleen heel het systeem om moet, heel de maatschappij. Maar dat is geen oplossing die je als het ei van Columbus kan poneren in een gesprek.
Bij deze meneer lukte het me wel om meer tot de kern te komen, ik denk geïnspireerd door heel de avond.
Ik zei: "Ik zie het eigenlijk zwarter dan ik in mijn bijdrage vertelde. In de Buitenhof uitzending die ik aanhaalde begon socioloog Moore met zeggen 'Ik denk dat we de opwarming niet tot 2 graden kunnen beperken. Ik denk dat ook. ...Maar ook denk ik dat we ons toch moeten blijven inzetten."
"Om de opwarming te beperken tot bijvoorbeeld 2,2 graden?," vroeg de meneer.
Ik antwoordde: "Nee. In No Is not Enough schetst Naomi Klein een toekomstbeeld van red zones en green zones. In de green zones wonen de rijken, zij hebben geen last van de gevolgen van klimaatverandering, profiteren er zelfs van. In de red zones woont, en crepeert, de rest van de wereld. Ik zet me nu in om die scheiding te beperken."
Terwijl ik dat zei, realiseerde ik me: net zoals klimaatverandering zichzelf versterkt, door CO2 die bijvoorbeeld vrijkomt uit smeltend poolijs; zal ook sociale onrust zichzelf versterken; klimaatvluchtelingen zullen een belasting zijn voor de het land waarin ze worden opgenomen, helemaal door de miljoenen die het er zullen zijn; de bereidheid om ze op te nemen zal zo afnemen en de wereld zal nóg meer verdeeld raken.
VVD'ers die het zich nu kunnen veroorloven te geven om het klimaat zullen afnemen. En wie weet of ik het me straks nog kan veroorloven.
De meneer hielp me door niet te beginnen over oplossingen, over maatregelen die de steden kunnen gaan nemen, maar door begrijpend de knikken.
Bij Politiek en Pils, met Ramon en Liesbeth

woensdag 6 juni 2018

"Ook de VVD moet hun verantwoordelijkheid in de transitie blijven nemen": bij politiek café 'Politiek en Pils'

Gisteren hield de VVD Den Haag hun politiek café 'Politiek en Pils'. Het thema was duurzaamheid en een van de sprekers Marjan van Loon, president-directeur van Shell Nederland. Ik reageerde vanuit de zaal: "Ik ben Martijn, van Den Haag Fossielvrij en de Haagse Klimaatbeweging. Ik wil graag wat zeggen tegen de VVD, over duurzaamheid. Ruim een jaar geleden was ik ook bij Politiek en Pils. Toen was het café ook een inspraaksessie voor het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ik was die avond gekomen om het klimaat vertellen. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van vier jaar ervoor werd het klimaat namelijk slechts ergens achteraf een keer in het programma genoemd. Frits Hufnagel, de schrijver van het programma voor deze gemeenteraadsverkiezingen, zei daarop: 'dat gaan we dit keer helemaal anders doen, het klimaat komt vooraan!' Kort daarop bleek de VVD echt een nieuwe, groene koers ingeslagen. In de klimaatbeweging waren sommigen daar nog wat sceptisch daarover: hoe diep zit dat plotselinge groene gevoel nu echt? Maar ik geloofde wel in de groene intenties. En inderdaad heeft Den Haag nu een concept-coalitieakkoord dat echt ambitie heeft, met, onder andere, Den Haag klimaatneutraal in 2030. Maar... nu organiseert de VVD een avond over duurzaamheid waar Marjan van Loon van Shell spreekt. Ik geloof niet dat Shell een leider is in de transitie. Ik geloof dat Shell achteraan loopt en de transitie net een beetje langzamer wil laten gaan om toch zoveel mogelijk uit de grond te kunnen halen. Dat blijkt onder andere uit 24 van de 25 miljard aan investeringen die ze nog steeds doen in fossiel, niet in duurzaam. Maar ik wil het niet hebben over de intenties van Shell, ik wil een oproep doen aan de VVD: kijk Buitenhof van afgelopen zondag. In die uitzending spraken twee sociologen, Willem Schinkel en Jason Moore, over het Antropoceen, het eerste door de mens veroorzaakte geologische tijdperk. Moore zegt daarover in de uitzending: 'Maar die omschrijving klopt niet helemaal, het is niet door dé mens veroorzaakt...' Hij laat dan een stilte vallen en volgens mij kun je die onder andere invullen met "maar door de 1%". Ik wil niemand in een hoek drukken, maar ik denk dat de VVD een partij is die zich, onder meer, richt op de 1%. Of misschien is iedereen hier aanwezig is, iedereen die zich met politiek bezighoudt, de 1%. Of misschien wel heel Nederland. Dus ik roep op: neem je verantwoordelijkheid. Als deel van het geheel, maar ook vanuit de positie waarin je je bevindt." De buitenhof uitzending: https://www.vpro.nl/buitenhof/speel~POMS_AT_13031547~het-antropoceen-een-nieuw-tijdperk~.html
Bij Politiek en Pils

maandag 21 mei 2018

Culture novels: list from best to worst

I’ve read all the Culture novels. Took me some years.


So it took me some years because it’s written pretty slowly. Or it reads that way, how do you say it? That’s the style and you’d best try to like it, or it takes you years to finish the books.


I don’t think the Culture novels are Art, or Literature. I think they mostly excel in the world buillding.


I’ll now list the novels from favorite to less favoritd. Disliked even. The list is losely in my head before writing this and I can say the main thing I’m scoring on are world building, Ideas (philosophies) and joy of reading.


The Player of Games. I don’t know if it’s the best. It’s the first I read, happily accidently the first one I’d recommend anyone to read first. I’ve gifted it to many people, I suspect no one read it, hehe. I think it’s rude to ask someone if they’ve read your gift. Also if they’ve read and liked it, they’ll tell you. So I’ve only asked my brother, he read one chapter.
So the Player of Games reads very easily. It’s because you get swept up in the competition: The Game. I liked the book, but it’s a bit like candy: yummy to indulge in, not *that* much substance. Though that substance, the message did leave an impression. The world built, left an impression on me. The world that carried the name of the Game (the name is on the tip of my tongue… Also I like the Culture decided: fuck this world (the society on it, rather), it needs to come down.


Consider Phlebas. The second one I read. Maybe I’m just terrible with lists. So this one took me a year or something. I read many books before finally finishing it. It. Is. So. Slow. The last part, with the tunnels are so slow.
All these things I can’t stop thinking about, after, now, many years, so are good:
The orbital being disintigrated.
The Game (better than the game in that other book?)
The scene around the game, really dark.
Horza’s fight.
The wonderful sad story of a love lost, on the ice planet.
The fight of the mercenary group.
The one mercenary accidently dropping to his death because he used an anti gravity suit, on an orbital, which doens’t have gravity, just spin.


Use of Weapons. This is the worst one. I hated it. No interesting world building. The literary component, which many think makes it the best, I thought lame and badly written.


(This isn’t a list that’s in order. I’m going through the Wikipedia list.)


The State of the Art. I didn’t read this, just the first story. I’m not big into short stories, which is a shame, really, I admit.


Excession. I really have to reread this one, because I didn’t get it at all.


Inversion. Didn’t read this, but it’s not an Culture novel. I want to read the Algebraist as well, this non-Culture novel, which I believe is on a gas planet as well, just like Look to Windward, or maybe it deals with sublimation, something like that.


Look to Windward. I didn’t like it too much, but maybe that’s because Culture novels don’t make for the best holiday reading. I read it in the US. The story and concepts are good, but I didn’t enjoy reading the book. I can’t seem to figure out, if this the book with the gas planet. That was the most impressive thing in the whole series. Maybe that was Excession?


Matter. It was pretty great, but didn’t read *that* inspired. The shell planet, and the way that you discover it reading, was incredibly awesome.


Surface Detail. Okay-ish. The hell and the joy with which Banks wrote it, are great. As are the (in simulation) battles, for instance between the amoebe.


Hydrogen Sonate. I just finished it, so I’m not totally sure, but I think it’s pretty average. It was nice to get *some* more detail on the subliming and also it was nice to get to know some ships (and their Minds) better.


Okay, list, then:

Player of Games, Consider Phlebas,                   Use of Weapons... I’m too lazy to really make a list. Which one is with the gas planet?!

zaterdag 21 april 2018


Het gaat wel, maar sommige dagen iets minder
.
Ik las dat Bas Heijne van zijn vooruitgangsgeloof is gevallen, sindsdien heeft hij, zullen we maar zeggen, last van 'onbehagen'.

Ik dus ook zoiets.

Ik ben activist geworden omdat ik GroenLinks gezien had en dacht: wat zullen we nu iets gaan doen?

Ik wist eerder wel dat er slecht is in de wereld, maar dat heb ik nu dan meer echt gezien. En het slecht is niet wat aan me vreet, dat kan ik wel wegstoppen (nog), maar dat iedereen, net als ik, eerder, het niet ziet, dat is zo erg.

Ik zou het fijn vinden als iedereen No Is Not Enough, van Naomi Klein leest en vooral niet D66 stemt. Dat is wat *jij* kunt doen om *mij* beter te laten voelen.

vrijdag 13 april 2018

Ik nam deel aan het protest tegen Zwarte Piet dat Dokkum niet bereikte. Indertijd zei ik dat ik de reactie op Facebook erger vond dan wat er offline gebeurde. Maar dat betwijfel ik nu.

Blijkbaar ben ik hier half onderbewust nog een half jaar mee bezig geweest.

Dit vond ik toen en nu niet traumatiserend:  levensgevaarlijk op de snelweg gestopt worden.

Ik denk dat ik vooral dingen erg vind, die anderen maar normaal vinden. En niemand in Nederland vond het snelwegwegincident normaal. Sommigen vonden het wel stoer.
Dat vind ik het niet, maar ik snap het wel.

Bij blijft me:
Constant op de snelweg kwamen er auto's naast onze bus rijden met daarin mensen - mannen, vrouwen - die agressief hun middelvinger naar ons opstaken.
Een ervaren medeprotesteerder (wit), actief bij Doorbraak, vond dit volstrekt normaal.
Ik niet. Op gegeven moment kwam er een auto naast ons rijden met daarin juist enthousiaste fans. Zij lachten en staken hun duim op. Medeprotesteerders lachten mee en zwaaiden terug. Ik niet: ik was bang dat de fans opeens hun middelvinger zouden opsteken.
Dit was een paar uur nadat we stil hadden gestaan op de snelweg, om de tuin waren geleid door de politie en weer richting huis werden begeleid: ik zat behoorlijk vol indrukken.
Dat zal mijn inschattingsvermogen ook hebben doen afnemen.

Tegen de tijd dat we weer terug waren bij ons vertrekpunt, bij station Duivendrecht, vroeg ik me inmiddels af of ik wel veilig was: ik had gehoord dat de mensen die ons op de snelweg tegen hadden gehouden, ons hier stiekem in hun auto hadden opgewacht. Wat zou ze tegenhouden mij nu naar huis te volgen, ofzoiets?
Gelukkig kon ik met de laconieke mensen van Doorbraak meetreinen.

Ik zei hen niks over mijn zorgen, we hadden het een beetje over koetjes en kalfjes. Na alle spanning van daarvoor, voelde het een beetje alsof we voetbalfans waren die terugkwamen van een uitwedstrijd.
Onze clubshirtjes uitgetrokken.

Gekleurde mensen kunnen hun 'clubshirtje' niet uitrekken.

maandag 2 april 2018

Facebook reactions

Why is anger the last emotion we can react with on Facebook, and sadness the second to last? Anger is a real emotion, too, putting it away is harmful. As is sadness.

Without spoiling it, Black Mirror, season 4, episode 6, Black Museum makes a dark joke about it: having 5 emotions to express yourself with is more humane that two (we used to have just like something or don't), but really it's merely a step better. When you really care about something, you can, of course, also type a reaction. But that, too, is just a step better, since 80 or 90 per cent of off-keyboard interaction is non-verbal.
Social media are a great tool. But don't forget to go off keyboard once in a while ☺

zondag 11 maart 2018

Ontwikkelingen in de tijd van de informatie overload

Mailen is het nieuwe bellen geworden, voor mij. In de zin van dat ik het absoluut niet wil doen.
Contacten verlopen via Messenger en WhatsApp.

De gekozen kanalen zijn eigenlijk poortwachters. Wat per mail binnenkomt is voornamelijk semi-spam: maillijsten enzo waar ik me toch niet voor af wil melden. Over de app zou ik dat nooit accepteren.
De kanalen zijn verder beperkt in bandbreedte voor informatie: je gaat een appje bijvoorbeeld niet opmaken (zelf let ik overigens wel streng op alinea's).

Bizarre ontwikkelingen in de tijd van de informatie overload.

vrijdag 2 februari 2018

Lil Pump - Gucci Gang

While I can list a lot of reasons why I shouldn't, I do like this Lil Pump song.


I'll entertain everyone and myself by going into those shouldn'ts and whys a little bit.

The beat is great. The synth is great and I love the 'prrts' in combination with the already cool sounding drums. The flow is great, to me.

The most heard criticism of Pump and this song is that his repetition is lazy and stupid. In fact I found the original through this video, that mocks this: https://www.youtube.com/watch?v=Lry67t_wdhY

I'm sure the repetition is lazy. But also I can't hear it as not innovative as well: every "Gucci Gang" sounds different to me (this remix is pretty good, to me not necessarily better than the original, and the variations on "Gucci Gang" don't make it better: https://www.youtube.com/watch?v=2eUDm2_ZSwc).

The worst thing about the song for me clearly is the lyrical content. Luckily I (still) think a song sounding good is the most important thing. But you can't escape the content. The airline thing is about him being thrown of a plane, because he acted like an obnoxious, spoiled brat. Pump is 17 and also kind of a jerk. That's unfortunate. The drugs mentions are unfortunate, too, but also so is the whole opioid crisis in the US :-/

Now I feel kinda sad I already reviewed the good parts of the song.

The tiger is cool.

woensdag 31 januari 2018

Femke Halsema wel echt GroenLinks? Of ik?

Ik heb Pluche van Femke Halsema gelezen. Ik had dat even uitgesteld.
Halsema is degene die me echt voor politiek heeft geïnteresseerd. Of eigenlijk was dat Fortuyn, maar zij was degene die me dan op positieve wijze heeft gestimuleerd.
Pluche is een goed boek. Het is goed geschreven. Wel wat droogjes, maar er is genoeg politiek vuurwerk.
Vóór Halsema had ik mijn ware politieke aard, links, nog niet helemaal gevonden.
Toen ik op de middelbare school zat, in 1995, stemde ik in, naar ik meen, de eerste scholierenverkiezingen. Toen stemde ik GroenLinks. Ik ben daar stiekem een beetje trots op, want blijkbaar was ik vroeg wijs. GroenLinks bestond ook nog maar pas net, toen.
Later werd ik dan minder wijs, want toen dacht ik: nee, GroenLinks is niet realistisch. Toen ging ik CDA stemmen, net als mijn ouders.
Ik had ook niet zoveel met GroenLinks' Rosenmöller. Dat leek me een zeurende hippie.
Ik heb nu netjes terug kunnen lezen waarom ik geïnteresseerd raakte in Halsema. Ik vond haar essays voor de vrijheid van het individu goed. Vrijzinnig liberalisme is, geloof ik, de precieze term.
Ik geloof daar inmiddels minder in, in ieder geval in het huidige tijdsgewricht. Ik denk nu dat gemeenschapszin belangrijk is. Het één sluit het ander niet uit, maar Halsema hoor ik in ieder niet over gemeenschapszin.
Ik vind het wel een leuk detail: met mijn voorkeur voor gemeenschapszin ga ik een beetje terug naar de CDA (ik ga er niet echt naar terug, hoor. CDA is een vreselijke partij, legt Halsema weer duidelijk uit.)
Maar er is een belangrijkere reden voor me om niet van Femke's politiek te zijn: ik erger me heel erg aan dat één van haar hoofddoelen voor GroenLinks is om niet als zeurende hippies gezien te worden. Dit is wel een dilemma voor me: ik wéét dat je daar inderdaad geen stemmen mee trekt, want ik stemde voor Femke om precies die reden geen GroenLinks. De oplossing zal zijn: niet zeuren, maar wel principieel zijn. Dus geen trotse vleeseter zijn, zoals Halsema zichzelf, tot mijn afschuw, in haar boek noemt, maar trotse vegetariër of veganist.
Halsema is niet meer de leider van GroenLinks. Maar met de huidige leider van GroenLinks ben ik nog minder blij. Ook Klaver is geen trotse vegetariër, maar, veel erger, vind ik: hij is ook geen trotse vleeseter. Hij zegt schlemielig bij de Wereld Draait Door: "Tuurlijk mag je een paar dagen per week vlees eten." Dat vind ik vreselijk! Niet omdat ik daar niet best een eind in mee kan gaan, maar omdat hij dat zegt omdat hij bang is anders stemmen kwijt te raken! Dat vind ik heel erg. En ik vind het heel erg dom. Ik vind het dom omdat ik denk dat kiezers juist duidelijkheid willen. Dat wilden ze altijd al, en terecht, maar zeker in deze tijden, die iedereen als erg onzeker ervaart.