maandag 21 mei 2018

Culture novels: list from best to worst

I’ve read all the Culture novels. Took me some years.


So it took me some years because it’s written pretty slowly. Or it reads that way, how do you say it? That’s the style and you’d best try to like it, or it takes you years to finish the books.


I don’t think the Culture novels are Art, or Literature. I think they mostly excel in the world buillding.


I’ll now list the novels from favorite to less favoritd. Disliked even. The list is losely in my head before writing this and I can say the main thing I’m scoring on are world building, Ideas (philosophies) and joy of reading.


The Player of Games. I don’t know if it’s the best. It’s the first I read, happily accidently the first one I’d recommend anyone to read first. I’ve gifted it to many people, I suspect no one read it, hehe. I think it’s rude to ask someone if they’ve read your gift. Also if they’ve read and liked it, they’ll tell you. So I’ve only asked my brother, he read one chapter.
So the Player of Games reads very easily. It’s because you get swept up in the competition: The Game. I liked the book, but it’s a bit like candy: yummy to indulge in, not *that* much substance. Though that substance, the message did leave an impression. The world built, left an impression on me. The world that carried the name of the Game (the name is on the tip of my tongue… Also I like the Culture decided: fuck this world (the society on it, rather), it needs to come down.


Consider Phlebas. The second one I read. Maybe I’m just terrible with lists. So this one took me a year or something. I read many books before finally finishing it. It. Is. So. Slow. The last part, with the tunnels are so slow.
All these things I can’t stop thinking about, after, now, many years, so are good:
The orbital being disintigrated.
The Game (better than the game in that other book?)
The scene around the game, really dark.
Horza’s fight.
The wonderful sad story of a love lost, on the ice planet.
The fight of the mercenary group.
The one mercenary accidently dropping to his death because he used an anti gravity suit, on an orbital, which doens’t have gravity, just spin.


Use of Weapons. This is the worst one. I hated it. No interesting world building. The literary component, which many think makes it the best, I thought lame and badly written.


(This isn’t a list that’s in order. I’m going through the Wikipedia list.)


The State of the Art. I didn’t read this, just the first story. I’m not big into short stories, which is a shame, really, I admit.


Excession. I really have to reread this one, because I didn’t get it at all.


Inversion. Didn’t read this, but it’s not an Culture novel. I want to read the Algebraist as well, this non-Culture novel, which I believe is on a gas planet as well, just like Look to Windward, or maybe it deals with sublimation, something like that.


Look to Windward. I didn’t like it too much, but maybe that’s because Culture novels don’t make for the best holiday reading. I read it in the US. The story and concepts are good, but I didn’t enjoy reading the book. I can’t seem to figure out, if this the book with the gas planet. That was the most impressive thing in the whole series. Maybe that was Excession?


Matter. It was pretty great, but didn’t read *that* inspired. The shell planet, and the way that you discover it reading, was incredibly awesome.


Surface Detail. Okay-ish. The hell and the joy with which Banks wrote it, are great. As are the (in simulation) battles, for instance between the amoebe.


Hydrogen Sonate. I just finished it, so I’m not totally sure, but I think it’s pretty average. It was nice to get *some* more detail on the subliming and also it was nice to get to know some ships (and their Minds) better.


Okay, list, then:

Player of Games, Consider Phlebas,                   Use of Weapons... I’m too lazy to really make a list. Which one is with the gas planet?!

zaterdag 21 april 2018


Het gaat wel, maar sommige dagen iets minder
.
Ik las dat Bas Heijne van zijn vooruitgangsgeloof is gevallen, sindsdien heeft hij, zullen we maar zeggen, last van 'onbehagen'.

Ik dus ook zoiets.

Ik ben activist geworden omdat ik GroenLinks gezien had en dacht: wat zullen we nu iets gaan doen?

Ik wist eerder wel dat er slecht is in de wereld, maar dat heb ik nu dan meer echt gezien. En het slecht is niet wat aan me vreet, dat kan ik wel wegstoppen (nog), maar dat iedereen, net als ik, eerder, het niet ziet, dat is zo erg.

Ik zou het fijn vinden als iedereen No Is Not Enough, van Naomi Klein leest en vooral niet D66 stemt. Dat is wat *jij* kunt doen om *mij* beter te laten voelen.

vrijdag 13 april 2018

Ik nam deel aan het protest tegen Zwarte Piet dat Dokkum niet bereikte. Indertijd zei ik dat ik de reactie op Facebook erger vond dan wat er offline gebeurde. Maar dat betwijfel ik nu.

Blijkbaar ben ik hier half onderbewust nog een half jaar mee bezig geweest.

Dit vond ik toen en nu niet traumatiserend:  levensgevaarlijk op de snelweg gestopt worden.

Ik denk dat ik vooral dingen erg vind, die anderen maar normaal vinden. En niemand in Nederland vond het snelwegwegincident normaal. Sommigen vonden het wel stoer.
Dat vind ik het niet, maar ik snap het wel.

Bij blijft me:
Constant op de snelweg kwamen er auto's naast onze bus rijden met daarin mensen - mannen, vrouwen - die agressief hun middelvinger naar ons opstaken.
Een ervaren medeprotesteerder (wit), actief bij Doorbraak, vond dit volstrekt normaal.
Ik niet. Op gegeven moment kwam er een auto naast ons rijden met daarin juist enthousiaste fans. Zij lachten en staken hun duim op. Medeprotesteerders lachten mee en zwaaiden terug. Ik niet: ik was bang dat de fans opeens hun middelvinger zouden opsteken.
Dit was een paar uur nadat we stil hadden gestaan op de snelweg, om de tuin waren geleid door de politie en weer richting huis werden begeleid: ik zat behoorlijk vol indrukken.
Dat zal mijn inschattingsvermogen ook hebben doen afnemen.

Tegen de tijd dat we weer terug waren bij ons vertrekpunt, bij station Duivendrecht, vroeg ik me inmiddels af of ik wel veilig was: ik had gehoord dat de mensen die ons op de snelweg tegen hadden gehouden, ons hier stiekem in hun auto hadden opgewacht. Wat zou ze tegenhouden mij nu naar huis te volgen, ofzoiets?
Gelukkig kon ik met de laconieke mensen van Doorbraak meetreinen.

Ik zei hen niks over mijn zorgen, we hadden het een beetje over koetjes en kalfjes. Na alle spanning van daarvoor, voelde het een beetje alsof we voetbalfans waren die terugkwamen van een uitwedstrijd.
Onze clubshirtjes uitgetrokken.

Gekleurde mensen kunnen hun 'clubshirtje' niet uitrekken.

maandag 2 april 2018

Facebook reactions

Why is anger the last emotion we can react with on Facebook, and sadness the second to last? Anger is a real emotion, too, putting it away is harmful. As is sadness.

Without spoiling it, Black Mirror, season 4, episode 6, Black Museum makes a dark joke about it: having 5 emotions to express yourself with is more humane that two (we used to have just like something or don't), but really it's merely a step better. When you really care about something, you can, of course, also type a reaction. But that, too, is just a step better, since 80 or 90 per cent of off-keyboard interaction is non-verbal.
Social media are a great tool. But don't forget to go off keyboard once in a while ☺

zondag 11 maart 2018

Ontwikkelingen in de tijd van de informatie overload

Mailen is het nieuwe bellen geworden, voor mij. In de zin van dat ik het absoluut niet wil doen.
Contacten verlopen via Messenger en WhatsApp.

De gekozen kanalen zijn eigenlijk poortwachters. Wat per mail binnenkomt is voornamelijk semi-spam: maillijsten enzo waar ik me toch niet voor af wil melden. Over de app zou ik dat nooit accepteren.
De kanalen zijn verder beperkt in bandbreedte voor informatie: je gaat een appje bijvoorbeeld niet opmaken (zelf let ik overigens wel streng op alinea's).

Bizarre ontwikkelingen in de tijd van de informatie overload.

vrijdag 2 februari 2018

Lil Pump - Gucci Gang

While I can list a lot of reasons why I shouldn't, I do like this Lil Pump song.


I'll entertain everyone and myself by going into those shouldn'ts and whys a little bit.

The beat is great. The synth is great and I love the 'prrts' in combination with the already cool sounding drums. The flow is great, to me.

The most heard criticism of Pump and this song is that his repetition is lazy and stupid. In fact I found the original through this video, that mocks this: https://www.youtube.com/watch?v=Lry67t_wdhY

I'm sure the repetition is lazy. But also I can't hear it as not innovative as well: every "Gucci Gang" sounds different to me (this remix is pretty good, to me not necessarily better than the original, and the variations on "Gucci Gang" don't make it better: https://www.youtube.com/watch?v=2eUDm2_ZSwc).

The worst thing about the song for me clearly is the lyrical content. Luckily I (still) think a song sounding good is the most important thing. But you can't escape the content. The airline thing is about him being thrown of a plane, because he acted like an obnoxious, spoiled brat. Pump is 17 and also kind of a jerk. That's unfortunate. The drugs mentions are unfortunate, too, but also so is the whole opioid crisis in the US :-/

Now I feel kinda sad I already reviewed the good parts of the song.

The tiger is cool.

woensdag 31 januari 2018

Femke Halsema wel echt GroenLinks? Of ik?

Ik heb Pluche van Femke Halsema gelezen. Ik had dat even uitgesteld.
Halsema is degene die me echt voor politiek heeft geïnteresseerd. Of eigenlijk was dat Fortuyn, maar zij was degene die me dan op positieve wijze heeft gestimuleerd.
Pluche is een goed boek. Het is goed geschreven. Wel wat droogjes, maar er is genoeg politiek vuurwerk.
Vóór Halsema had ik mijn ware politieke aard, links, nog niet helemaal gevonden.
Toen ik op de middelbare school zat, in 1995, stemde ik in, naar ik meen, de eerste scholierenverkiezingen. Toen stemde ik GroenLinks. Ik ben daar stiekem een beetje trots op, want blijkbaar was ik vroeg wijs. GroenLinks bestond ook nog maar pas net, toen.
Later werd ik dan minder wijs, want toen dacht ik: nee, GroenLinks is niet realistisch. Toen ging ik CDA stemmen, net als mijn ouders.
Ik had ook niet zoveel met GroenLinks' Rosenmöller. Dat leek me een zeurende hippie.
Ik heb nu netjes terug kunnen lezen waarom ik geïnteresseerd raakte in Halsema. Ik vond haar essays voor de vrijheid van het individu goed. Vrijzinnig liberalisme is, geloof ik, de precieze term.
Ik geloof daar inmiddels minder in, in ieder geval in het huidige tijdsgewricht. Ik denk nu dat gemeenschapszin belangrijk is. Het één sluit het ander niet uit, maar Halsema hoor ik in ieder niet over gemeenschapszin.
Ik vind het wel een leuk detail: met mijn voorkeur voor gemeenschapszin ga ik een beetje terug naar de CDA (ik ga er niet echt naar terug, hoor. CDA is een vreselijke partij, legt Halsema weer duidelijk uit.)
Maar er is een belangrijkere reden voor me om niet van Femke's politiek te zijn: ik erger me heel erg aan dat één van haar hoofddoelen voor GroenLinks is om niet als zeurende hippies gezien te worden. Dit is wel een dilemma voor me: ik wéét dat je daar inderdaad geen stemmen mee trekt, want ik stemde voor Femke om precies die reden geen GroenLinks. De oplossing zal zijn: niet zeuren, maar wel principieel zijn. Dus geen trotse vleeseter zijn, zoals Halsema zichzelf, tot mijn afschuw, in haar boek noemt, maar trotse vegetariër of veganist.
Halsema is niet meer de leider van GroenLinks. Maar met de huidige leider van GroenLinks ben ik nog minder blij. Ook Klaver is geen trotse vegetariër, maar, veel erger, vind ik: hij is ook geen trotse vleeseter. Hij zegt schlemielig bij de Wereld Draait Door: "Tuurlijk mag je een paar dagen per week vlees eten." Dat vind ik vreselijk! Niet omdat ik daar niet best een eind in mee kan gaan, maar omdat hij dat zegt omdat hij bang is anders stemmen kwijt te raken! Dat vind ik heel erg. En ik vind het heel erg dom. Ik vind het dom omdat ik denk dat kiezers juist duidelijkheid willen. Dat wilden ze altijd al, en terecht, maar zeker in deze tijden, die iedereen als erg onzeker ervaart.