donderdag 20 december 2012

In de stiltecoupé (deel 2)

Het is 17.30 uur als ik de stiltecoupé mee binnenstroom.
De instappers en al-zittenden maken geluid, ook met hun mond. Er zijn, maar liefst, twee bellers.
Ik ga zitten en de trein vertrekt.
Het geluid verstomt. Behalve dat van de bellers: die bellen door.
De beller schuin tegenover me, in de vierzitsconfiguratie waarin ik mij bevind, rondt af. 
De beller recht achter me begint met uitwisselen van recepten.
Ik wacht gemaakt rustig op het moment dat mijn frustatie het wint van mijn (en niet alleen mijn) gekozen inactiviteit. Het moment, ook, waarna het een beetje gek wordt dat ik tot dan toe niks heb gezegd.
Dat moment komt snel.
Ik veer op en draai me om en voeg de jongedame toe: 'mevrouw, dit is een stiltecoupé', terwijl ik wijs naar de sticker op het raam, die voor mij, in stilte, herhaalt: 'SILENCE [Ƨ] STILTE'.
'Ooh!,' zegt de jongedame en rondt haar gesprek onmiddellijk af.
Daarna buigt ze zich naar voren en verontschuldigt: 'oh, wat erg. Ik wist het niet. Niemand zei ook iets.'
'Nou, bij deze dan,' antwoord ik, niet onbeleefd.