maandag 30 oktober 2017

"I welcome all feelings, good and bad" - overspannenheid en de Nederlandse Klimaatbeweging

Noodgedwongen heb ik mijn afgelopen klimaatweekend ook gebruikt voor geestelijk herstel. Ik heb de laatste tijd namelijk wat last gehad van wat overspannenheidsklachten. Overspannenheid komt vaker dan gemiddeld voor in de klimaatbeweging. Waarom is dat eigenlijk?

Het thema van het klimaatweekend was klimaatrechtvaardigheid. Op zondag kwamen de Guardians of the Forest langs. De dag werd geopend met verscheidene openingsceremonies, zo dansten we op drums en stelde iedereen zich kort voor. Ook brachten we offers door iets op het vuur te gooien. Dat was symbolisch: we gooiden er een takje op en daarbij uitten we een wens. 

Mijn wens luidde:
"I welcome all feelings,
Good and bad,
There's a place for all of them"

Ik was erg onder de indruk van mijn eigen wens. Ik had hem niet helemaal zelf verzonnen: afgezien van de formulering was het wat een meisje me de avond ervoor had gezegd. Ze bemande de bar bij het kampvuur en als een goede barvrouw hoorde ze me aan. Ik was niet weinig onder de indruk van haar advies: het was precies wat ik nodig had. 

Het goede advies was, denk ik, mede onverwachts doordat ze zelf behoorlijk zorgeloos overkwam. De rest van het weekend had ik veel gesprekken gehad met deelnemers die ongeveer in hetzelfde emotionele schuitje zaten als ik.

Hoe was mijn toestand dan precies? En wat had deze veroorzaakt?

Ik was de laatste maanden een beetje overspannen geraakt. De directe aanleiding daarvoor waren twee fossielvrij campagnes waaraan ik hard had gewerkt: de Haagse fietsparade voor het klimaat, van Den Haag Fossielvrij, en de Ontmasker Shell klimaatparade, van Fossielvrij Onderwijs (bijvoorbeeld had ik de video's verzorgd die je hier kunt terugvinden: https://www.facebook.com/pg/FossielvrijOnderwijs/videos/ en https://www.facebook.com/pg/DenHaagFossielvrij/videos/). Daarnaast deed ik nog een betaalde baan en had ik bepaalde emotionele zaken die ik maar niet helemaal een plekje kon geven. De symptomen van mijn overspannenheid waren vermoeidheid, prikkelbaarheid en periodiek overgestimuleerd raken door prikkels. 

Er was dus voldoende aanleiding, maar toch vond ik het opvallend, omdat ik niet echt eerder zo erg last had gehad van overspannenheid en de genoemde symptomen. Tel daarbij op dat ik zo vaak hoor dat overspannenheid bovengemiddeld vaak voorkomt in de klimaatbeweging, en dan word ik nieuwsgierig hoe dat dan zit: is het toeval, of heeft het met de klimaatbeweging zelf te maken? Tijdens verschillende gesprekken gedurende het klimaatweekend, heb ik, samen met gesprekspartners, over de redenen voor overspannenheid in de klimaatbeweging nagedacht.

De aard van wat we doen: waarvoor we het doen
Deze reden heb ik vanaf het begin dat ik tot de klimaatbeweging toetrad, anderhalf jaar geleden, gehoord: je kunt nog zo hard werken, je bent meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Ik hield steeds vol dat deze reden niet voor míj opging, want ík zit bij de klimaatbeweging zit om interessante dingen te doen, zoals het maken van gave content, zoals filmpjes en tekst. Ik kan het probleem van klimaatverandering ook goed relativeren, al is het maar omdát ik er zo weinig aan kan doen. 
Maar misschien heb ik me groter gehouden dan ik me echt voel. 
Als het minder goed gaat met je, langere tijd, dan kun je op gegeven moment oorzaak en gevolg niet meer zo goed uit elkaar houden. Feit is echter dat ik emotioneel helemaal stuk ging door de extreme regenval, deze herfst: voor iemand die klimaatverandering zo weinig doet, had dit gevolg ervan toch best veel impact. 
Een ander voorbeeld is dat ik al twee weken nog geen één artikel heb kunnen openen over de extreme insectenuitsterving die gaande is.

De aard van wat we doen: hoe we het doen
De klimaatbeweging is geen politieke partij en zo minder een praatclub. We voeren actie. Als we geen actie voeren of geen actie aan het voorbereiden zijn, dan bestaan we eigenlijk niet. Vind ik. Even niet bestaan zou je als lekker rustig kunnen ervaren, maar acties zijn ook heel verslavend. Zonder actie val je in een gat. Dus wil je snel naar de volgende actie. En de volgende actie. Of desnoods post je maar vaak in de Facebookgroep van de Nederlandse Klimaatbeweging. Terwijl je zo hard bezig bent, sta je niet stil bij kleine oneffenheden in je leven, die zo buiten je gezichtsveld langzaam uitgroeien tot bergen van problemen. Zo verlies je bijvoorbeeld langzaam contact met oude vrienden van vóór de klimaatbeweging. Of zo kalft je interesse af in je gewone, betaalde werk, want dat is maar saai en gewoontjes; je staat er niet bij stil dat je de vastigheid niet alleen voor geld nodig hebt, maar misschien ook om je met beide benen op de grond te houden. 
Of zo gaat het bij mij.

De aard van de mensen in de klimaatbeweging
Ik ben vanaf het begin onder de indruk geweest van de aandacht die er in de klimaatbeweging is voor hoe we ons vóelen. Afgelopen weekend kwam even de gedachte in me op dat deze aandacht ons misschien maar week maakt en bevattelijk voor overspannenheid. 
Nu ik dit schrijf, denk ik dit helemáál niet meer. 
Ik heb dit weekend uitgebreid over mijn gevoelens gepraat (tussen alle interessante workshops en lezingen door) en kan me nu eigenlijk niet meer voorstellen hoe ik er doorheen was doorgekomen zonder die lieve, attente toehoorders.

vrijdag 27 oktober 2017

Thoughts on Stranger Things (inspired by Wisecrack)

Great video essay by the lovely channel Wisecrack on what probably makes Stranger Things great.
Little reveal: it's not really nostalgia. It's something way more deep and beautiful.

(As I'm typing, I see season 2 is dropping in less than an hour. I won't be able to see it for a couple of days, though.)
To go into the Wisecrack video a very little bit, spoilers for that, just watch it first, it's not long (information heavy, for sure):
The video also mentions South Park's memberberries. The memberberries are designed to be very irritating characters, with success. South Park is completely on point with them, though: nostalgia is used terribly unimaginative in society now. It's more a dumb kind of fetish.
So Strangers Things looks like a lot of nostalgia, and *is*, on the surface, but at the core it's about taking kids and kids' world view seriously. That *seems* like nostalgia, but it's way deeper and, to me, moving.
My criticism for Stranger Things, for which I kind of hate myself, is that it's seems too perfect a tv series at times. Like: I read a comment on Reddit, that I later found out was just a joke, that it was written on commission of Netflix, with some parameters in mind that their big data algorithms demanded to score with the millennial generation (I'm feel I'm still on the fringe of that, being 39+ years old).
I think it's some problem with today's audiences and writers having become to smart on writing techniques (tropes and stuff).
I can't help this feeling towards the series. I also recognize it's special, though.

zaterdag 14 oktober 2017

Is Donald Trump a fascist?

So is Donald Trump a fascist?
Just some musings by someone that doesn't actually know that much about that term.
So it's not that fascism is smart (or dumb, for that matter, it's just a form of government), but I'm afraid Trump is too dumb to be a fascist. So if he's a fascist, he'd be an proponent of something like dumb-fascism. (Is Trump dumb? Maybe not terribly, but just willfully ignorant on too many subjects.
Maybe it's more of a trait of totalitarianism in general, but fascist regimes will create internal and external enemies. Internal ones I think are most striking. Does he create does? Yes. But in more ways than you'd imagine. More obvious ones are immigrants in general, especially Muslims and Mexicans. But really it's possibly *all* minorities that are the internal enemy. It's quite amazing, really, such diligence from such a lazy guy, but hate makes even this deadbeat productive. So which minorities among others? People of color, women, and the poor. On the poor: Trump works hard on creating a divide in US society along wealth lines (again: amongst other lines). Trump cut-off point on whether you're in or out isn't just at merely the ultra rich, I think he also includes down to the better-off half of the middle class. Which is kind of - again - surprisingly consistent with his overarching views, because that better-off half is the half that will survive even when his regime will have, so called, killed off the middle class.
History and politics buffs can now go over the other and more apt traits of fascism as compared Trump.
Writing this I learnt Trump is actually more consistent that I thought before, so maybe he actually stands for regular not-dumb fascism.