blog

Voordat witte woede Den Haag Fossielvrij, zoals ik dat kende, opblies: een Facebookherinnering laat me verwoorden waar ik al de hele tijd mee rondloop. Klimaatverandering is het gevolg van ongelijkheid en exploitatie. Tussen de aarde en de mensheid, maar ook tussen mensen onderling. Racisme is onderdeel daarvan. En als je het over racisme hebt, dan moet je ook witte suprematie benoemen: het *systeem* dat aan racisme ten grondslag ligt (in ieder geval in het Westen, in Nederland). En dan stuit je op fragiliteit: mensen voelen zich persoonlijk aangevallen en worden boos. In reactie daarop kun je ervoor kiezen dan maar niks te zeggen, of je kunt de confrontatie blijven aangaan. Ik heb (uiteindelijk) voor dat laatste gekozen en het is me niet gelukt wat er toen loskwam in goede banen te leiden. Helaas ook omdat ik weinig steun kreeg van anderen (behalve van Karin). En zo kwam een mooi initiatief, Den Haag Fossielvrij, voor mij aan zijn einde. Ik vind dat nog steeds eeuwig zonde: voor het i...

De laatste dag dat het kon, ben ik naar de bioscoop geweest! Ik wilde House of Gucci wel zien en dat heb ik dus gedaan.  Ik heb de indruk dat Ridley Scott op zijn gevorderde leeftijd (84) nog al die films maakt, waarvan een meer regulier persoon zou zeggen 'deze films hád ik eigenlijk ooit nog willen maken'. Hij heeft dus continu iets van vijf films in productie. En ik wilde wel zien wat de regisseur van Alien, Blade Runner en Gladiator zou doen met een campy, kostuumachtig drama als dit. De trailer vond ik in ieder geval heerlijk dramatisch. In het slechtste geval zou het een geniale mislukking zijn.  Het zat een beetje in tussen dat slechtste en beste. De film leek niet precies te snappen wat het wilde zijn. Het was bijvoorbeeld vaak nét niet zo campy dramatisch als in de trailer. En in plaats daarvan was er op die momenten dan niks, alleen een verhaal 'en toen gebeurde dit'.  En (deze observatie las ik in een review, op rogerebert.com) acteurs leken te spelen of ze i...

  Ik had deze meme, van de Facebookpagina Veganarchist Memes: Breaking Leftist Speciesism ,   geplaatst in de Facebookgroep van de Nederlandse Klimaatbeweging, met als begeleidende tekst ‘voel me persoonlijk aangevallen’: Niet iedereen vond de meme leuk. Men las hem als terugbrengen van klimaatactie tot persoonlijke verantwoordelijkheid. Net zoals bedrijven dat kunnen doen, of neoliberale politici. Het bezwaar tegen zulk zogenaamd consumentenactivisme, is dat het niet zorgt voor de systeemverandering die nodig is. Maar zo las ik de meme niet. Mijn begeleidende tekst was ‘voel me persoonlijk aangevallen’, omdat mijn klimaatactie zich inderdaad erg richt op bedrijven, zoals Shell. Maar ik denk dat we die bedrijven niet alleen moeten aanvallen, maar dat we er óók iets tegenover moeten stellen. Natuurlijk uit Vegananarchist Memes zich confronterend. Dat vind ik de toegevoegde waarde van de pagina. Zo kan ik het waarderen als ze het hypocriet noemen dat linkse mensen tegen ...

Ik had een vriend die de meeste van zijn collega's, nogal misantroop, toedichtte dat ze in hun tijd op aarde niet veel meer doen dan 'brood in stront omzetten'. Nu ik het uitpakken van mijn verhuisdozen heb hervat (nog netjes binnen vijf jaar!), denk ik dat we allemaal vooral veel huisstof veroorzaken.

Ik werd op straat aangesproken door een mevrouw: "Misschien een gekke vraag, maar ik moet bij de tandarts zijn en ik weet niet op welke bel ik moet drukken. Ik ben een tijdje weg geweest." Ik antwoordde: "Hoe moet ik het dan weten?" Zij antwoordde: "Nou, u bent van deze tijd." Het was inderdaad een beetje een vreemde bel. Hij zag er meer uit als een naamplaatje, maar zat een labeltje op 'bel'. Na wat drukken lukte het me te bellen. En na nog een keer bellen wist ik de deur op tijd voor haar open te duwen. 

Bij mijn werk hebben we een parkeerplaats kat: vanaf mijn werkplek kijken we uit op een (nu grotendeels lege) parkeerplaats en daar is regelmatig een kat. Hij is wit met wat bonte vlekken. Vandaag praatte ik met mijn collega, terwijl ik achter hem, door het raam, de kat aan het jagen zag. Ik dacht dat hij op niks joeg, bijvoorbeeld op de schaduw die de zon op de parkeerplaats laat vallen, maar mijn collega zei, nadat ik hem erop attent had gemaakt: 'Nee, hij heeft een muis'. Ik geloof dat ik dat soort gejaag nog nooit heb gezien. Dus ik vond het wel beetje zielig voor de muis: heel vaak, minstens tien keer, dat de kat op hem sprong, beet en door elkaar schudde, ermee rondliep in zijn bek en dan voor dood achterliet. Waarna hij op een afstandje op de loer ging liggen, de muis zijn kans schoon zag en wegsprintte, de kat weer op hem sprong enzovoorts.  Een indrukwekkende ontsnappingsmanoeuvre van de muis was heel hoog springen. Ik bedenk me nu dat zo'n lege, uitgestrekte parke...

Ik logde laatst in op Instagram en zag toen dat mijn neefje Job mij volgt. Ik blij. En ik werd nog blijer toen hij -als enige- deze foto van deze mooie container likete, in mijn serie over afvalcontainers: Dus ik volgde hem terug. Maar hij moet eerst toestemming geven voordat ik iets kan zien, en dat deed hij niet. Dus daar vroeg ik naar, toen ik hem gisteren offline zag. Hij reageerde daarop met een soort schouderophalen, van ‘jammer joh’. Maar ik snap het wel. Want zijn moeder, mijn zus, vertelde later dat ze wel nieuwsgierig is wat al haar zoontjes op social media uitspoken. Dus ik beloofde plechtig door te geven als ik iets vreemds zou zien. Maar ik zie dus niks. Of bijna niks, want er was troost: neefje Nathan zit op TikTok en die was blij dat ik hem ging volgen. Nathan zit nog niet in de puberteit en is 11. Hij is een echte contentcreator, dus misschien dat hij mij meer als publiek ziet. Hij maakt Roblox video’s en die hebben allemaal rond de 200 views. Zijn laatste video ging ov...