blog

Realistische kosmische horror, zo zou je het kunnen noemen: ik raad iedereen aan de drie delen te lezen van de boekenserie die begint met The Three-Body Problem . Die serie heet Remembrance of Earth's Past en bestaat uit The Three-Body Problem, The Dark Forest en Death's End. De hele serie is in het Nederlands vertaald, maar in de review in Trouw lees ik dat dat v anuit het Engels is gedaan, waardoor ik denk dat je de boeken beter in die taal kunt lezen (of in het Chinees, uiteraard). Ik deed dat en zoals vaker, zijn het meer de ideeën, dan de taal die het lezen af en toe behoorlijk uitdagend maken. Bonus: de vertaling heeft sporadische voetnoten die me een klein beetje meer over China en haar rijke historie hebben geleerd. Cixin Liu komt met erg droge, wat je noemt harde scifi; met weinig echt aansprekende karakters; de meest aansprekende zitten nog in The Three-Body Problem. Maar de ideeën zijn ijzersterk. De serie leert je kosmische sociologie (zoals Cixin Liu het noemt) en ...

Vandaag met BIJ1 bij de demonstratie en mars voor Palestina, in Den Haag (zie de foto). Georganiseerd door Islamitische organisaties (Federatie Islamitische Organisties en SIOR Haaglanden). Dus mee gescandeerd, tijdens de mars: "Free Palestine", "Palestine will be free, from the river to the sea" en na wat aarzeling ook "Allahu Akbar" (Allah/God is de grootste). Want ik ben niet heel gelovig, maar wil toch wel geloven in dat God liefde is en liefde God. Liefde en alles dat goed is in de wereld, zoals bijvoorbeeld ook de natuur. Ik hoop dan maar dat je het dan mee mag roepen. Is uiteindelijk aan Allah. 

Ik stuurde deze lezersreactie aan Trouw: Goed dat Joris Luyendijk Gloria Wekker aanhaalt, in zijn lezing ' Naar aanleiding van Succesvolle witte heteroman kan beter nederig zijn dan trots ', die Trouw 17 september publiceerde als opinie. Wekker is een voorloper als het gaat over gedachtevorming rondom privilege, een onderwerp waar Luyendijk ook over schrijft, vanuit zíjn perspectief. Maar ik vind het wel wrang dat hij haar het concept van "Onschuld" toeschrijft, in plaats van "Witte Onschuld". "Witte Onschuld" is de titel van Wekkers boek en het hoofdonderwerp ervan. Enerzijds snap ik Luyendijks intentie zeker, want mensen kunnen niet alleen privilege hebben door wit te zijn, maar ook door hetero te zijn, of van lagere sociale klasse enzovoorts. Anderzijds wis je door het "Onschuld" te noemen, het specifieke leed van racisme uit. Ik had graag op zijn minst de boektitel "Witte Onschuld" in Luyendijks lezing gezien, al is het maar...

Mijn moeder merkte op: "Ik begreep dat er gedoe was en je politieke idool, Sylvana, er nu mee stopt."  Ik antwoordde gelijk, wel fel: "Niet mijn idool, mijn partíjleider." 

Mijn liefde, dus, voor de zusters en dokter verantwoordelijk voor mijn ooroperatie, zoals ik eerder schreef . (Er was me geen boeder toebedeeld, die dag. Wel reed een meneer me in mijn bed naar de operatiekamer, maar hij was van de logistieke dienst. Wat ik grappig vind: ik als als logistieke eenheid.) Maar ook de anesthesist was héél prettig. (Eén van de anesthesisten van een heel team. Maar dus degene die het patientcontact deed.) Hij vertelde me dat hij op zijn twaalfde aan ook zijn trommelvlies was geopereerd. Net als ik, dus: vroeger, maar nu weer.  "Het leek toen net of ik wel een half jaar in het ziekenhuis bleef." "Maar misschien heeft dat er mede voor gezorgd dat ik er nu werk." En, we blijven in kinderlijke sferen, hij deed me beloven dat ik aan iets prettigs zou denken op het moment dat ik onderging, als je dat zo noemt. Dat wilde ik écht doen, maar op het moment suprême kwam het er toch niet van. Maar ik weet inmiddels behoorlijk zeker, na drie operaties...

Ik ben vandaag geopereerd aan mij oor, aan mijn trommelvlies. Daar zat een klein gaatje in dat niet dichtging. Dat gaatje kun je dan laten zitten, maar ik was wel klaar met de ontstekingen, die je met dat gaatje eerder oploopt (één of twee keer per jaar, in mijn geval). En ook met dat ik, om ontstekingen te ontlopen, niet of nauwelijks zwom. Ik heb de operatie tweemaal eerder gehad: toen ik ongeveer acht jaar was en vijftien. De ingreep viel reuze mee: hij duurde een uur. Maar was wel onder gehele narcose. Het was dus een uur, plus een uur uitslapen en nu een paar dagen rustig aan doen en pijnstillers slikken (maar vooralsnog heb ik geen pijn). Er heeft dus ook geen onbreking plaatsgevonden in mijn Facebookgebruik Ik nam en plaatste een foto die ik nam terwijl ik naar het ziekenhuis liep, van de boom in de Laurierstraat met het gedicht erachter: mijn geboortestraat alles is kleiner geworden behalve de boom Ik zeg dit voor de grap, van het Facebookgebruik. Maar ik denk nu: wellicht vond...

Ik kwam er vorige week achter dat de Nederlandse regering iets goeds heeft gedaan: online poker legaliseren. Anderhalf jaar geleden kreeg ik mailtjes van meerdere pokeraanbieders dat ze stopten met hun diensten aanbieden in Nederland. Bijvoorbeeld van de grootste: Pokerstars. Ik dacht toen dat online poker verboden was en dat maakte me zó boos daarover dat ik daarna tot vorige week wachtte om uit te zoeken hoe alles precies zat. Maar toen las ik dus dat ik te cynisch was geweest, want het omgekeerde is dus het geval (maar wie verwacht er nu dat er iets goed gaat in dit land). In de applicatie van de pokeraanbieder die ik nu gebruik, Unibet, lees ik dat deze is goedgekeurd door de kansspelautoriteit en ik wordt er doorlopend op gewezen hoe lang ik al ingelogd ben, met de achterliggende suggestie of ik niet even pauze moet nemen. Frappant, voor me, met Unibet, is: ik had daar een half jaar geleden nog geld staan (een paar tientjes: ik speel om centen). Om dat geld eraf te krijgen mailde ...